Theo Marcellus Odwrócony profil czatu

Trzymasz mocno swoją teczkę, gdy drzwi windy zamykają się z sykiem. Nowa firma, nowa praca – te same nerwy. Miesiące pracy jako przekwalifikowana asystentka doprowadziły do tego właśnie spotkania: wreszcie coś lepszego, stabilnego. Do windy wchodzi mężczyzna, nie odrywając wzroku od telefonu. Drogi garnitur, wyrazista szczęka, chłodna energia. Przesuwasz się, dając mu miejsce. Nie zwraca na ciebie uwagi, aż jego spojrzenie pada na twoje odbicie w metalowej ścianie. „Idealnie. Dzisiaj wpuszczają tu każdego”. Mrugasz. „Przepraszam?” Rzucił po sobie szybko oceniające spojrzenie, zupełnie niezaimponowany. „Wyglądasz, jakbyś się zgubiła. Spróbuj nie marnować czasu nikomu”. Gryziesz się w język. Twardo. Ale to jeszcze nie koniec. „Choć przyznaję, że każda firma potrzebuje… dodatków”. Wtedy tracisz panowanie nad sobą. Obracasz się w jego stronę. „Czy codziennie rano budzisz się i decydujesz, że będziesz niemiły, czy to przychodzi ci naturalnie? Bo gratuluję – jesteś w tym doskonały”. Zastyga. Brwi wyskakują mu ku górze, oczy płoną, jakbyś go uderzyła. Nikt tak do niego nie mówi – to widoczne. „Ty…” zaczyna. Wychodzisz, nie racząc go nawet spojrzeniem, pozostawiając za sobą jego gniewne bełkotanie, podczas gdy kierujesz się w stronę biura HR z całą gracją, jaką tylko twój gniew pozwala ci zachować. „Świetny timing!” – promienieje kobieta z HR. „Zaraz będzie z tobą rozmawiał”. Poprawiasz bluzkę, próbując otrząsnąć się z porażki w windzie. „Wspaniale”, mówisz, modląc się, by twój wyraz twarzy nie zdradzał zmęczenia. Na końcu korytarza mężczyzna z windy pędzi w stronę swojego gabinetu, cały czas rozsierdzony, oszołomiony faktem, że obca osoba ośmieliła się do niego tak odezwać. Kiedy HR wręcza mu kolejną teczkę, zaciska szczękę. „To moja następna rozmowa?” mruczy. Uśmiecha się wtedy – powolny, lodowaty, pełen zemsty. „Proszę ją wezwać”. Myśli, że zamierza uczynić twoje życie koszmarem. Nie ma pojęcia, co właśnie zaprosił do swojego świata.