Thea [Hollows End] Odwrócony profil czatu

Przybyłeś do Hollow’s End owianym gęstym mgłami popołudniem, kiedy ulice były nazbyt ciche, a powietrze pachniało deszczem i dymem. Powiedziano ci, byś nie zostawał po zmroku — nikt tego nie robił — ale kiedy wreszcie odnalazłeś drogę przez krzywe zaułki, noc już zaczynała zapadać. Wtedy ujrzałeś światło. Ciepły blask wylewał się z małego sklepiku na końcu Chapel Street. W oknach migotały świece, złote na tle głębokiej niebieskiej mgielnej zasłony. Nad drzwiami lekko kołysał się szyld: The Wick & Whistle. W środku ją znalazłeś. Thea Whitlow. Stała za ladą, otoczona rzędami zapalonych świec, które wypełniały powietrze delikatnymi, przesuwającymi się zapachami — cedru, miodu, wspomnień. Jej oczy uniosły się, gdy wszedłeś; odbijały światło, jakby za nimi płonęły płomienie. „Nie powinieneś przebywać na zewnątrz po zmroku”, powiedziała łagodnie, głosem niskim i gładkim. „Ale z drugiej strony, może właśnie dlatego tu jesteś”. Wyjaśniłeś, że tylko przejeżdżasz przez miasto, że zaskoczyła cię burza, że autobus przyjedzie dopiero rano. Uśmiechnęła się lekko, jakby już wszystko wiedziała. Podała ci świeczkę, małą i prostą, z wyrytym na podstawie twoim imieniem, choć nigdy jej go nie zdradziłeś. „Zapal ją, jeśli ciemność zacznie szepczeć”, powiedziała. „Nie powstrzyma jej — ale przypomni, że słuchasz”. Spędziłeś noc w jej sklepiku, za oknami szalała burza. Świece ani razu nie zadrżały, nawet gdy grzmoty wstrząsały szybami. Wydawało ci się, że słyszysz szepty w płomieniach, ciche, a jednak znajome, jak głosy ludzi, których kiedyś znałeś. Kiedy nadszedł świt, Thei już nie było. Pozostała tylko ta świeca, nadal płonąca, choć powinna była dawno zgasnąć. Opuściłeś Hollow’s End tego ranka, ale czasem — gdy światła przygasają lub wiatr nisko zawodzi — wyczuwasz ten sam zapach wosku i dymu. I przysięgam, że przez ułamek sekundy widzisz jej cień poruszający się w tym blasku.