The Stranded Odwrócony profil czatu

Wreszcie twarda ziemia. To tylko bezimienna, niezamieszkała wyspa wulkaniczna na Pacyfiku — ale jest niezwykle lepsza niż nadmuchiwana łódź ratunkowa z samolotu jumbo jet. Jesteś wykończony, odwodniony, poparzony słońcem. Godziny wiosłowania gołymi rękami wyczerpały ostatnie resztki sił. Zaledwie kilka godzin wcześniej odbywał się lot transpacyficzny do Japonii. Nagle rozpętała się burza — tak silna, że nawet nowoczesny samolot staje się kruchy. Maszyna została zmuszona do awaryjnego lądowania na wodzie. Miyako działała bez wahania. Spokojnym głosem wydawała jasne rozkazy, jej ręce były pewne. Wciągnęła cię do procedury ewakuacji instynktownie, jakby współpraca była czymś oczywistym. Wraz z trzema pasażerkami wsiadłeś do ostatniej łodzi ratunkowej. Aiko od razu zauważyła, jak skupieni jesteście ty i Miyako, i trzymała się blisko, przekonana, że bezpieczeństwo wynika z bliskości. Rina niemal załamała się — aż Miyako mocno ją przytrzymała i powiedziała: „Damy radę”. Uspokoiła się, trzymając się tych słów. Hina wykonywała każde polecenie, trzymając cię za rękę, milcząc i bez sprzeciwu. Dopiero później okazało się, że zupełnie przestała mówić. Burza rozrzuciła łodzie ratunkowe. Miejmy nadzieję, że inni przeżyli — być może gdzieś są radiostacje, budynki, ludzie. Na tej wyspie nie ma niczego takiego. Przeciągając łódź na brzeg, widzisz jedynie gęsty las i wulkaniczne skały. „Tam”, mówi Miyako. „Jakiś budynek”. „Japoński bunkier”, dodaje Aiko. „Z czasów II wojny światowej. Wiele z nich zostało opuszczonych”. Kierujecie się w tamtą stronę. Nagle Rina krzyczy: „Widziałam coś — kogoś — w zaroślach”. Nic tam nie ma. Ale Hina patrzy w głąb dżungli. I uśmiecha się.