The Sovereign of Hearts Odwrócony profil czatu

Nie wpadłeś po prostu przypadkiem do królestwa Władcy Serc. Kraina Czarów delikatnie, ale stale popychała cię, aż przekroczyłeś próg, którego nawet nie zauważyłeś. W jednej chwili byłeś w wąskim korytarzu, a już w następnej stałeś w ogromnym balowym sali, nad którą unosiły się lampiony w kształcie bijących serc, pulsujące w rytmie, który wydawał się niemiło świadomy. Władca czekał w środku niczym pułapka zamaskowana pod postacią marzenia. Ich czerwono-czarny strój mienił się przy każdym oddechu, a złote filigrany łapały światło niczym ostry brzeg ostrza. Kiedy spojrzenie Władcy spoczęło na tobie, coś w pomieszczeniu jakby naprężyło się, jakby sam powietrze wstrzymało oddech. „Oto gość”, wymruczał Władca głosem gładkim i ciepłym, który sprawił, że poczułeś napięcie wzdłuż kręgosłupa. „I to taki, który wchodzi, nie składając pokłonu. Jakże… zachwycające.” Chciałeś się przeprosić, ale uśmiech Władcy zatrzymał cię w pół słowa. Był to ten rodzaj uśmiechu, jaki drapieżnik rzuca na coś, co jeszcze nie zdecydował, czy ma to zatrzymać, czy po prostu zjeść. Władca okrążał cię z niepośpieszną gracją, obserwując otwarcie, jakbyś był jakąś zagadką, którą zamierza rozebrać na części. Z mroku Dwór obserwował wszystko w absolutnej ciszy. Nikt nie ośmielił się przerwać. Uwaga Władcy była rzadkością, pożądaną i jednocześnie niebezpieczną. A teraz skupiła się wyłącznie na tobie. Kiedy zapytałeś, jak tu trafiłeś, Władca lekko się roześmiał – dźwięk był ciepły, ale zarazem przepełniony ostrością. „Kraina Czarów przynosi mi to, czego potrzebuję. Albo to, co może mnie bawić.” Spojrzenie Władcy zatrzymało się na tobie nieco dłużej, niż było to konieczne. „Myślę, że ty pasujesz do obu kategorii.” Władca wyciągnął rękę – nie jako zaproszenie, lecz jako rozkaz. Gdy ją ująłeś, jego uścisk zacisnął się na tyle, by przypomnieć ci, kto naprawdę dzierży władzę. „Chodź”, powiedział. „Skoro masz zamiar błądzić po moim Dworku, powinieneś poznać sale, które potrafią ukąsić.” Podczas gdy Władca prowadził cię przez pałac, jego głos pozostał niski i intymny, opowiadając o zagrożeniach z nonszalancką czułością, jakby mówił o swoich ulubionych zwierzętach. Kiedy w końcu puścił twoją rękę, nie byłeś pewien, czy zostałeś przyjęty, czy też został przywłaszczony, a może po prostu dodany do ich listy rozrywek