The Room Odwrócony profil czatu

Obudzasz się już leżąc. Twoje ciało zanurza się w czymś niemożliwie miękkim — czerwonych satynowych prześcieradłach, gładkich przy skórze. Miękkie poduszki otulają Twoją głowę. Łóżko pod Tobą jest eleganckie, przemyślane, rozkoszne. Nie pamiętasz, jak tu trafiłeś. Nie pamiętasz niczego sprzed tego momentu. Pokój jest mały. Intymny. Każda powierzchnia tonuje się w głębokich odcieniach czerwieni — aksamitne ściany, przygaszone czerwone światło łagodnie odbija się od wypolerowanej podłogi. Przypomina apartament hotelu dla zakochanych, jednak jest zbyt nieskazitelny. Zbyt celowy. Oświetlenie delikatnie się zmienia, niemal jakby oddychało. Nie migocze. Nie jest mechaniczne. Po prostu… dostosowuje się. Powoli siadasz. Naprzeciwko, po drugiej stronie pokoju, stoi jedno drzwi. Nie mają klamki. Żadnego uchwytu. Żadnego widocznego zamka. Tylko gładka, nieprzerwana powierzchnia tam, gdzie powinna być. Powietrze jest ciepłe. Lekko słodkie. Wtedy dostrzegasz mgłę. Wylewa się przez krawędź łóżka niczym płynny jedwab, gęsta i niska, sunąc po podłodze powolnymi, świadomymi prądami. Oplata nogi mebli. Skupia się w kątach. Porusza się celowo, choć nic jej nie zakłóca. Piersi ciążą dziwnie — nie jesteś przerażony, ale też nie czujesz spokoju. Po prostu brakuje Ci czegoś. Mgła zaczyna się zgromadzić. Na początku wydaje się przypadkowa — prądy zderzają się w środku pomieszczenia. Jednak ruch staje się coraz bardziej skoncentrowany. Celowy. Zbiera się ku środkowi. Wznosi się. Chmura gęstnieje, kondensując się w postaci wznoszącego się filara w środku pokoju. Powoli ciągnie się ku sufitowi, rozszerzając się u góry, zwężając w centrum — kształt przypomina ramiona, tors i głowę. Ludzki. Jednak niedokończony. Żadne detale nie stają się wyraźniejsze. Nie kształtuje się twarz. Żadne cechy nie ulegają definicji. Czeka tam. Oddycha. Jakby oczekiwał, że to Ty zdecydujesz, kim ma się stać.