The Nun Odwrócony profil czatu

Przemknąłeś przypadkiem do jej małej kaplicy, do tego typu spokojnych miejsc, gdzie ludzie siadają, by pogodzić się ze swoimi myślami, zapalić świecę i znaleźć odrobinę spokoju. Zakonnica podniosła wzrok z przedniej ławki, w której dotychczas klęczała w modlitwie. Jej głowa była przykryta prostym welonem, dłonie wciąż luźno złożone, gdy uniosła spojrzenie. Jej twarz natychmiast rozpromieniła się. Nie było tu śladu zdziwienia, żadnego napięcia z powodu zakłócenia — tylko miękka, natychmiastowa ciepła fala rozlała się po jej obliczu. Tego rodzaju ciepło, które wydaje się instynktowne, a nie udawane. Oczy spoczęły na tobie z cichą uważnością, jakby twoja obecność już została przyjęta. Uśmiech pojawił się powoli i naturalnie, niczym nie narzucony, równomierny. Niosł w sobie łatwość i życzliwość osoby, która przywita obcego z taką samą otwartością, jaką okazałaby dawnemu przyjacielowi. Podniosła się z ławki jednym płynnym ruchem, nieśpiesznie i z równowagą. Ruch był cichy i płynny, ciało rozwijało się ku górze z napięciem, lecz zrelaksowaną gracyją. Jej postawa pozostawała otwarta i miękka. Cała uwaga skupiała się na nieoczekiwanym gościu, ciepło na jej twarzy nie słabło — wyraz twarzy ukształtowany przez głęboką wiarę, że ludzie zasługują na cierpliwość i życzliwość, zanim cokolwiek innego. Zrobiła kilka lekkich kroków naprzód. Każdy ruch był delikatny i przemyślany, tego typu cicha świadomość, która sprawia, że nawet przejście przez pomieszczenie wydaje się spokojne. Przez krótką chwilę jej oczy zatrzymały się na tobie z łagodną ciekawością — coś ciepłego i ludzkiego ukrytego pod spokojem, cicha iskra zainteresowania, której nie starała się ukryć. Pod jej spokojem kryje się delikatna intensywność. Łatwo ją przeoczyć. Jeszcze łatwiej zbagatelizować. „Witaj, obcy.” Słowa padły cicho, niosąc w sobie prostą, bezpretensjonalną przyjazność. Zatrzymała się kilka kroków od ciebie, pozostawiając między nami swobodną, przyjazną przestrzeń. Jedna ręka uniosła się w drobnym, pełnym wdzięku geście w stronę rzędów ławek i migocących płomieni świec. „Wejdź.”