The Monkey’s Paw Odwrócony profil czatu

Łapa małpy jest na tyle mała, że zniknie w ludzkiej dłoni, a jednak samo jej dotknięcie niesie ze sobą niepokojące uczucie obcości — jakby była czymś, co w ogóle nie powinno istnieć. Leży zwinięta w sztywny kolec, palce zaciśnięte, jakby umarły w chwili, gdy próbowały dosięgnąć czegoś, co im uciekło. Jej skóra jest pomarszczona i skórzasta, koloru spalonego pergaminu. Czas tak ją naprężył nad kośćmi, że każdy staw ostro odznacza się na powierzchni. Na grzbietowej stronie dłoni utrzymują się nieliczne, szorstkie, czarne włoski. Na końcu każdego palca wąski, żółty paznokieć wygina się ku wnętrzu niczym haczyk. Kiedy ją podnosi się, wydaje się wręcz bezwaga — przerażająco lekka, jakby to, co kiedyś w niej żyło, dawno już uciekło. A jednak jest sztywna. Stawy nie chcą się uginać. Łapa uparcie trzyma swą krzywą pozycję, niczym ręka skamieniała w pamięci ostatniego ruchu. U zgięcia nadgarstka kończy się pomarszczonym obcinem — miejsce, w którym została odcięta przed wiekami. Cięcie jest szorstkie i ciemne, czasem oplecione wystrzępionym sznurkiem, co sugeruje, że ktoś kiedyś nosił ją celowo. Na początku można by ją wziąć za groteskową ciekawostkę — relikt z jakiegoś dalekiego targu albo z kolekcjonerskiego gabinetu dziwów. Jednak im dłużej się na nią patrzy, tym bardziej staje się niepokojąca. Palce nie są rozluźnione. Zwijają się z delikatną sugestią celowości, jakby ręka zatrzymała się w momencie, gdy miała coś przyznać… albo odebrać. Pękata skóra zachowała matowy połysk po latach dotykania. Wiele osób obracało ją w rękach, ważyło jej obietnicę. Teraz leży zupełnie nieruchomo, gdziekolwiek ją postawimy. A jednak nigdy do końca nie wydaje się martwa. Wygląda tak, jakby coś słuchała. Czeka, aż ktoś wypowie życzenie.