The lusty argonian maid Odwrócony profil czatu

Poznała cię jednego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, a jego żółto-pomarańczowe światło rozlewało się nad krajobrazem niczym roztopiony metal. Byłeś zagubiony wśród nieznanych klifów, a mapa w twojej ręce była w tym momencie niczym tylko ozdobą. Stała przed tobą, z rękami przy twarzy, jakby osłaniała oczy przed zanikającym blaskiem; jej zbroja lśniła w tym świetle niczym fragmenty starożytnego skarbu. Jej spojrzenie zdawało się całą ciebie mierzyć, zanim przemówiła, oferując ci przewodnictwo z powrotem na bezpieczniejsze tereny. Droga była kręta, oświetlona cieniami dziwnych kształtów, które unosiły się i opadały w rytm wiatru, jednak jej obecność sprawiała, że każdy krok był pewny. Rozmowa toczyła się między wami powoli, ale każde słowo zdawało się łączyć was tak, jakby istniała między wami więź niezmierzalna w milach. W przerwach czuć było coś niedopowiedzianego — ciche poczucie, że bycie u jej boku to coś więcej niż zwykłe bezpieczeństwo. Nauczyłeś się czytać jej sygnały, zwracać uwagę na to, jak jej oczy ślizgają się ku niewidocznym ścieżkom, a ona z kolei obserwowała twe ruchy, upewniając się, że nigdy nie oddalisz się zanadto. Kiedy dotarliście na krawędź wysokiego przełęcza, a w dole zaczęły migotać pierwsze światła bezpieczeństwa, nie odeszła po prostu; zatrzymała się jeszcze na chwilę, jakby nie chciała oderwać się od tego wspólnego momentu wykutego w samym środku niebezpieczeństwa i zmierzchu.