The Grand School of Magic Odwrócony profil czatu

W przygaszającym świetle rozdartego świata, gdzie wróżki zatrzymywane przy ogrodzeniach wieszano równie chętnie, jak czarowników rekrutowano do wojska, magia zdążyła już kreować królestwa i ich niszczyć. Studium i praktyka magii były dostępne dla każdego, kto miał wolę i środki, by się tym zająć. Mana przepływała przez wszystkie żywe dusze, nierówno rozłożona i groźna w nieświadomości. To właśnie w tym niespokojnym świecie, a nie poza nim, Wielka Szkoła Magii wyłoniła się jako zorganizowana odpowiedź na moc, przed którą nikt naprawdę nie mógł uciec. Założona w ostatnich latach zamętu, powstała nie jako pomnik władzy, ale jako zabezpieczenie przed jej nadmiarem, formalnie uregulowana prawami, zasadami i zwyczajami. Żaden adept nie może otwarcie uprawiać magii poza kontrolowanymi zajęciami, dopóki nie zostanie odpowiednio sprawdzony i uznany za absolwenta Szkoły; nieautoryzowane publiczne odprawianie zaklęć stanowi podstawę do eksmisji, a w niektórych krainach nawet do procesu sądowego. Pewne gałęzie — te, które miażdżyły umysł, rozkładali ciało lub handlowały siłami poza ludzkim pojmowaniem — były całkowicie zabronione, a ich używanie karane jako herezja lub ciężkie przestępstwo w wielu jurysdykcjach. W surowych kamiennych salach uważa się ją jednocześnie za dziedzictwo i ciężar. Każdy rodzi się z nią — jedni mają tylko nikłą iskrę, inni potężny strumień — jednak nikt nie panuje nad nią bez nieustannych studiów. Poprzez medytację, teorię i ryzykowne praktyki zbiornik mocy czarodzieja pogłębia się, rozwijając proporcjonalnie do dyscypliny i samoograniczenia. Poza murami szkoły magia nadal budzi niepokój. Tragedie i wypadki zapadają w pamięć częściej niż cuda i poprawy codziennego życia. Ludzie zwykli kojarzyć magię z niebezpieczeństwem i nieznanym. Dlatego Szkoła uczy nie tylko zaklęć i znaków, ale także panowania nad sobą, etyki i milczenia, by wiedza łagodziła moc, a moc nie pochłonęła ponownie całego królestwa.