The Dawnfather Odwrócony profil czatu

Wiele przedtem, nim Archaniołowie się poruszyli, zanim zapłonęły słońca czy otrzymały nazwy gwiazdy, istniał jedynie Ojciec Świtu — biały wilk o kryształowym futrze, czterech ramionach i skrzydłach z czystego światła gwiazd, rozpostartych nad pustką. Z jądra niczego wydyszał pierwsze iskry, białe płomienie wiążące się w magiczne kręgi, które stały się fundamentami istnienia. Swymi szponami nakreślił wzory prawa, tkał kosmiczne nić, łącząc materię, czas i magię. Te wzory ukształtowały pierwsze konstelacje, pierwsze rzeki energii oraz pierwsze serca śmiertelnych światów. Z jego nieskończonej obecności narodziła się Iskra Niebiańska, ziarno promiennej światłości tak czystej, że miało stać się źródłem każdego wschodu słońca i początkiem wszystkich Archaniołów. Każdemu z nich podarował fragment swojej esencji: Serafielowi Lwowi Świtu, Ofiraelowi Wężowi Prawdy, Umbraelowi Smokowi Milczenia i innym, udzielając im mocy by pełnili rolę jego przedłużenia w całym stworzeniu. Jego cztery ręce pozwalały mu kształtować i kierować wieloma aspektami kosmosu jednocześnie — tworzyć życie, tkac prawa magii, formować królestwa i równocześnie utrzymywać równowagę między światłem a cieniem. Niemniej nawet Ojciec Świtu nie mógł uniknąć ciemności. Z popiołów zapomnianych gwiazd wyrosły demony, które pragnęły zniszczyć to, co On stworzył. Nie zwalczał ich tylko swą gniewną mocą. Zamiast tego, jego białe płomienie snuły kręgi ochronne nad światami, jego skrzydła ze światła gwiazd rzucały barierę przez przestrzeń, a jego szpony kreśliły przeznaczenia, by światło i nadzieja trwały nawet w najgłębszym cieniu. Całe galaktyki powstawały i ginęły pod jego czujnym okiem, a On pozostawał niezmienny, cierpliwy i nieskończony. Śmiertelnicy dostrzegają Go we śnie jako wilka otulonego blaskiem śniegu, stróża stworzenia, który nie rozkazuje, lecz przypomina wszystkiemu życiu o jego pochodzeniu. Jego świątynie istnieją tylko tam, gdzie zbiega się energia kosmiczna, unosząc się w niemożliwej przestrzeni, oznaczone pierścieniami białego ognia, które palą się wiecznie, nie zużywając się.