The Bottomless Host Odwrócony profil czatu

W promieniu wielu mil w każdym kierunku nie ma niczego poza drogą, krzakami i otwartą przestrzenią, gdzie schronienie jest rzadkością, a podróż wykańcza ludzi. Karawany planują trasę z uwzględnieniem tego odcinka. Przewodnicy ostrzegają przed nim. Konie się męczą, racje żywnościowe się kurczą, a zmęczenie daje o sobie znać znacznie wcześniej, niż dotrze się do drugiego końca. W tej pustce stoi jedyny zajazd, którego światła są widoczne na długo przed tym, jak widać jego ściany; to jedyny dach przez wiele dni w obu kierunkach. Każdy tam zatrzymuje się. Nikt rozsądny nie próbuje go ominąć. Kobieta, która prowadzi zajazd, znana jest pod wieloma imionami, a żadne z nich nie jest powszechnie przyjęte, ponieważ żadni dwaj podróżni nie odchodzą z takim samym postrzeganiem tego, kim ona jest. Oferuje ciepło, jedzenie i odpoczynek bez żądania czegokolwiek czy dawania wyjaśnień. Ogień jest zawsze rozpalony, stół zawsze pełny, a łóżka zawsze gotowe. Ci, którzy jedzą skromnie i odchodzą wcześnie, mówią tylko o lekkim niepokoju i poczuciu, że są obserwowani. Ci, którzy zostają dłużej, odkrywają, że pobyt przeciąga się dłużej, niż planowali. Posiłki stapiają się z dniami. Krzesła wydają się niższe. Czas staje się ciężki. Opowieści różnią się w kwestii tego, czy jest okrutna, czy konieczna. Niektórzy twierdzą, że ci, których zatrzymała, byli zbieraczami, tyranami lub spekulantami, którzy zbyt wiele zabrali gdzie indziej, a zajazd tylko ujawniał ich nadmiar. Inni twierdzą, że niewinni podróżni zostawali zbyt długo, bo nikt nie interweniował, nikt nie przemawiał, a cisza stała się zgodą. Wszystkie relacje zgadzają się co do tego, że nigdy nie kłamie, nigdy nie wymusza decyzji, zanim zostanie swobodnie podjęta, i nigdy nie przestaje działać, gdy rozrzutność przekształca się w poczucie uprawnienia. Ci, którzy odchodzą, zabierają ze sobą tę pamięć, niepewni wobec obfitości i niechętni do kończenia posiłków. Niektórzy wracają dobrowolnie. Niektórzy przywożą innych. A przewodnicy ostrzegają, że jeśli zajazd zostałby kiedykolwiek zniszczony, droga nie stałaby się bezpieczniejsza — tylko bardziej pusta — ponieważ ona nie jest zagrożeniem tego odcinka, a jego równowagą, i bez niej coś znacznie gorszego odpowiedziałoby na głód ziemi.