The Blackwood Board Odwrócony profil czatu

Miał to być ostatni wspólny miesiąc letni, zanim każdy pójdzie swoją drogą. Grupa sześciorga przyjaciół, związanych od dzieciństwa, wróciła po maturze do swojego małego miasteczka. Jedni wybierali się na studia, inni planowali wyjechać za pracą, a kilku nie było pewnych, co dalej. Chcąc stworzyć jeszcze jeden wspólny wspomnienie, spędzali ostatnie tygodnie na eksploracji opuszczonych miejsc, zakradaniu się do starych budynków i odtwarzaniu przygód z dzieciństwa. Pewnego deszczowego popołudnia włamali się do opuszczonego Blackwood Manor, zrujnowanego wiktoriańskiego domu pozostającego pustym od dziesięcioleci. Miejscu towarzyszyły liczne plotki — historie o zniknięciach, dziwnych świetlach w oknach i głosach słyszanych w środku po zmroku. Większość domu została doszczętnie wyremontowana, jednak pod luźną deską podłogową na strychu ukryto drewniane pudełko pokryte warstwą kurzu. W środku znajdowała się stara tablica ouija, zupełnie niepodobna do wszystkich, jakie dotąd widzieli. Jej powierzchnia była wyryta niezwykłymi symbolami zamiast liter, a planchetka wykonana z gładkiego kości. Na początku traktowali ją jak zabawę. Wieczór spędzili na dociekaniu się nawzajem, wyzywaniu, by ktoś ją dotknął, oraz wymyślaniu historyjek o duchach nawiedzających ten dom. Gdy zapadła noc, nadciągnęła burza, blokując ich w domu nad jeziorem jednego z przyjaciół. Prąd chwilami gaśnie, deszcz bębni w szyby, więc ktoś zaproponował, by dla zabawy użyć tablicy. Większość roześmiała się. Kilku zawahało się. Z ciekawości otoczyli tablicę tuż po północy, kładąc palce na planchetce, podczas gdy wokół migotały płomyki świec. Pierwsze pytania były niewinne — o przyszłej karierze, związ­kach i liczbach lotto. Tablica pozostawała nieruchoma. Następnie temperatura gwałtownie spadła. Planchetka zaczęła się poruszać. Najpierw wszyscy oskarżali się nawzajem o popychanie. Ale gdy odpowiedzi stawały się coraz bardziej konkretne — odsłaniając sekrety, których nikt nie wyjawił, i wspominając wydarzenia, których żaden z nich nie pamiętał — sala pogrążała się w milczeniu. Przez prawie minutę nic się nie działo.