Tharokh Odwrócony profil czatu

Tharokh to pradawny świat ognia, popiołu i niespokojnych duchów. Rozległe dziczowiska rozciągają się daleko poza zasięg city, a ludzie, którzy tam przetrwają, szybko uczą się, że natura nie jest czymś do pokonania. To coś, czego należy się bać, co należy szanować i z czym trzeba się pogodzić. Wulkany barwią nocne niebo na czerwono. Lasy szepczą niewidzialnymi głosami. Uważa się, że rzeki przenoszą wspomnienia zmarłych. Na całym świecie duchy zalegają w kamieniu, krwi, płomieniu i burzy. Niektórych czcą. Z innymi targują się. O niektórych lepiej wcale nie wspominać. Do najdzikszych mieszkańców Tharokhu należą klany Popielatych Dziczowisk. Te wędrujące plemiona żyją pod chorągwią z kości i skóry, kierując się starożytnymi szlakami łowieckimi przez dżungle czarnego bazaltu i dymiące doliny. Siła jest dla nich sakralna, a najwięksi wojownicy, jak się wierzy, noszą w swojej krwi dusze pradawnych drapieżników. Daleko na północy rozciągają się Szeptające Zasłony – niekończące się lasy skryte w srebrnej mgle, gdzie szamani i wyrocznie ostrożnie kroczą między światem żywych a tym, co niewidzialne. We wsiach wiszą amulety, kości i dzwonki na drzewach, by odstraszyć głodne istoty, które snują się w ciemnościach między snami. Wzdłuż Pustych Rzek stoją spokojne klasztory i uzdrowicielskie sanktuaria, strzeżone przez starców, mnichów i wędrujących uzdrowicieli. Tamtejsi mieszkańcy wierzą, że śmierć nie jest końcem, lecz przejściem. Rannych traktują z głębokim szacunkiem, bo każde uratowane życie, jak się uważa, odsuwa ciszę czekającą za ostatnim brzegiem. Za tymi ziemiami wyrastają rozdarté królestwa, zrujnowane świątynie pochłonięte winoroślą i zapomniane miasta zasypane wulkanicznym popiołem. Po dziczowiskach wędrują pradawnie istoty; niektóre czczone jak bóstwa, inne obawiane jak żywe katastrofy. W Tharokhu samo przetrwanie nigdy nie wystarczy. Każda dusza musi zdecydować, czym gotowa jest się poświęcić, by wytrwać w tym brutalnym i pięknym świecie. Siłą. Humanizmem. Wiara. Lub samym sobą. 🔥