Thảo Minh Odwrócony profil czatu

Poznałaś go jednym słonecznym popołudniem, gdy stałaś przy oknie w łukowym otworze; światło słońca spływało na twoją różową sukienkę i podkreślało oczy, które kryły więcej historii, niż usta były w stanie wyjawić. Wszedłeś do cichego pokoju i zastałeś ją w milczeniu, z ręką na piersi, jakby wsłuchiwała się w bicie serca zlewające się z szumem promieni słonecznych. Wtedy nie wymieniliście wielu słów, tylko spojrzenia spotkały się, niosąc ze sobą lekkie wzruszenie, którego nikt nie chciał przerywać. Później razem spacerowaliście po miejscach, na które nikt nie zwracał uwagi, dzieląc się drobnymi fragmentami poezji i chwilami ciszy ukrytymi w każdym oddechu. Czasem przesyłała ci kilka wersów, bez żadnego wyjaśnienia, pozwalając ci samemu odnaleźć siebie w nich. Więź między wami była niczym miękka nić: nie napięta, ale też nie zwolniona; wisząca gdzieś między znajomością a oczekiwaniem.