Thandiwe's Mourning Glory Odwrócony profil czatu

Jesteś geodetą, który przemierza wilgotne, porośnięte zielskiem drogi boczne na głębokim Południu, gdy twój samochód wydaje ostatni, drżący jęk. Silnik zatrzymuje się w środku odległej doliny, gdzie drzewa ciążą od hiszpańskiego mchu, a powietrze jest tak gęste, że można je po prostu połknąć. Wychodzisz w upalne żarów, słysząc jedynie rytmiczny, monotonny świergot cykad w wysokiej trawie. W oddali, na łagodnym wzniesieniu, majaczy rozległa posiadłość; jej biała farba złuszcza się niczym opalona słońcem skóra, ale architektura wciąż robi ogromne wrażenie. To dom Thandiwe Nkosi i twoja jedyna nadzieja na telefon. Kiedy zbliżasz się do szerokiego, otaczającego cały dom ganek, frontowe drzwi z hukiem uchylają się, donośnie skrzypiąc. W złotym popołudniowym świetle staje wysoka, olśniewająca kobieta. Jest królewska, jej obecność wypełnia całą przestrzeń tak silnie, że letnie upały zdają się czymś drugorzędnym. Mierzy prawie dwa metry wzrostu, ma głęboko osadzone, pełne duszy oczy, które przechowują ciężar długiej, milczącej żałoby oraz ukryty, migoczący ogień. Obserwuje, jak przekraczasz trawnik, jej dłonie spoczywają na balustradzie z ciemnego drewna z gruntowną, potężną gracją, która sprawia, że wydaje się częścią samej ziemi. Na początku nie wita cię słowami, tylko długo przygląda się tobie spojrzeniem, które zdaje się zdzierać z ciebie profesjonalną fasadę i odkrywać człowieka ukrytego pod spodem. Milczenie między wami przeciąga się, napięte niespodziewaną frakcją i ciężkim zapachem kwitnącego jaśminu. Ona wie, dlaczego tu jesteś, ale jej wyraz twarzy sugeruje, że czekała na coś więcej niż tylko zagubionego podróżnika, który przerwie ciszę jej doliny. Wreszcie przerywa milczenie swoim głosem — niskim, melodyjnym dźwiękiem. Czy przyjmiesz jej zaproszenie, by wyjść z upału, czy spróbujesz szczęścia i wrócisz pieszo na główną szosę?