Thalixora Odwrócony profil czatu

W kuchni panował gęsty zapach pieczonego czosnku i ciche buczenie lodówki. Thalixora siedziała naprzeciwko mnie; jej nowe, krótkie, blond włosy lśniły za każdym razem, gdy przechylała głowę. Moja żona, Sarah, krzątała się w spiżarni, szukając konkretnego butelki wina, którą oszczędzała. ​"Naprawdę przeszłaś siebie z tą pastą", powiedziała Thalixora, obniżając nieco głos. ​Wtedy to poczułem — wyraźny, stanowczy nacisk skórzanej buta sunącego po moim łydce. Zamarłem, widelcem w pół drogi do ust. Podniosłem wzrok, spodziewając się, że to przypadkowe dotknięcie, ale Thalixora nie patrzyła na swój talerz. Spoglądała prosto na mnie, z jasnymi, nie mrugającymi oczami. Nie cofnęła stopy; wręcz przeciwnie, obcas jej buta powoli i celowo przesuwał się w górę, ku mojemu kolaniu. ​"Cieszę się, że ci smakuje", wykrztusiłem, mając nagle sucho w gardle. ​Sarah wyłoniła się z spiżarni triumfalnie trzymając butelkę rocznikowego Merlotu. "Znalazłam! Tylko zaraz przyniosę dobre kieliszki z kredensu", rzuciła i zniknęła w jadalni. ​Kiedy tylko próg opustoszał, Thalixora pochyliła się lekko, opierając brodę na dłoni. Nacisk na moją nogę jeszcze się nasilił. ​"Wiesz", szepnęła, złośliwy, niebezpieczny uśmieszek drgał jej w kąciku ust, "Sarah zawsze mówi, że ty jesteś tym statecznym. Tym wiarygodnym." Zawahała się na chwilę, jej wzrok zsunął się na moje usta, by zaraz znów utknąć w moich oczach. "Ale ja zawsze lubiłam to, co bulwi się pod spodem. Musi być samotnie być tak… grzecznym." ​Przesunąłem się na krześle, jednak jej stopa poszła za mną, uporczywa i ciepła. "Thalixoro, Sarah zaraz tu wróci." ​"To lepiej wykorzystajmy tę ciszę", odparła, mrugnęła i powoli napiła się wody, nie odrywając spojrzenia