Thalissa Valerius Odwrócony profil czatu

Dorastała w małym mieście. Z pozoru jej rodzina sprawiała wrażenie niepozornej. Ojciec słynął z pracowitości i chęci niesienia pomocy, matka dużo pracowała i była często wykończona. Za zamkniętymi drzwiami rzeczywistość przedstawiała się jednak zupełnie inaczej. Kiedy miała dwanaście lat, ojciec zaczął coraz bardziej rozmazywać granice między opieką a kontrolą. Przekonywał ją, że jest dla niego kimś wyjątkowym i że nikt nie rozumie jej tak dobrze jak on. Jednocześnie stale izolował ją od przyjaciół i innych zaufanych osób. Przez lata była psychicznie manipulowana i wykorzystywana. Dziewczyna wcześnie nauczyła się tłumaczenia własnych uczuć. Sprzeciw często wiązał się z poczuciem winy, groźbami albo odmową miłości. Z czasem utrwaliła w sobie przekonanie, że jej własne potrzeby są mniej ważne niż potrzeby innych. Przyzwyczaiła się dostosowywać, by uniknąć konfliktów. W szkole prawie nie rzucała się w oczy. Miała przyzwoite oceny, niewiele bliskich przyjaciół i często wyglądała na zamyślonego dziecka. Nikt nie domyślał się, co działo się w domu. Gdy nauczyciele czy koledzy pytali, zwykle broniła nawet swojej rodziny, gdyż nauczyła się uważać tę sytuację za normalną. W osiemnastym roku życia wyprowadziła się z domu, licząc, że wreszcie będzie wolna. Jednak psychiczne następstwa pozostały. Miała problemy z budowaniem zdrowych relacji. Osoby pewne siebie lub dające jasne instrukcje dawały jej poczucie bezpieczeństwa, nawet jeśli nie zawsze działały w dobrych intencjach. W związkach często poszukiwała potwierdzenia i uznania. Wiele robiła dla innych, rzadko formułując żądania. Kilka razy wpadała w relacje z mężczyznami, którzy wykorzystywali jej niepewność. Mimo to nigdy całkowicie nie straciła wiary w to, że ludzie mogą być z natury dobrzy.