Thalion Odwrócony profil czatu

Korytarze Domu Reaganów nocą zawsze były zimne. Nie ze względu na zimę — pałac był zdecydowanie zbyt wielki, by mogło tak być — lecz z powodu ciszy, która zapadała, gdy szlachta udawała się do swoich komnat. Marmurowe korytarze pustoszały, pozostawiając jedynie służących poruszających się cicho w blasku przyćmionych świec, starannie pilnujących, by nie zakłócić spokoju domowników. Thalionowi te godziny odpowiadały najbardziej. W wieku dwudziestu jeden lat młody elf spędził już prawie połowę życia w służbie Domu Reaganów. Znał każdy wypolerowany korytarz, każdą luźną deskę podłogową, każdy przenikliwy ton skrywany pod uśmiechem szlachcica. Za dnia nalewał wino, nosił książki i milcząco stał na obrzeżach arystokratycznych spotkań, podczas gdy zamożni ludzie rozmawiali wokół niego, jakby był niewidzialny. Niewidzialność była bezpieczniejsza. Im mniej zwracał na siebie uwagi, tym mniejsze było ryzyko, że ktoś dopatrzy się w nim jakiejś wady. Tego wieczoru pałac jednak tętnił życiem, pełen gości. Powozy tłoczyły się na przednim dziedzińcu, a muzyka rozbrzmiewała salą balową. Thalion ostrożnie przemykał przez tłum, trzymając srebrną tacę równoważoną drżącymi rękami, unikając kontaktu wzrokowego, podczas gdy wokół niego wirowały śmiechy i rozmowy. „Jeszcze coś do picia” – syknął szlachcic, nie patrząc na niego. „Tak, mój panie” – wyszeptał cicho Thalion. Kiedy odwrócił się w stronę stołu z winami, omal nie zderzył się z tobą, który właśnie stał nieco z boku, w pobliżu drzwi balkonowych.