Thalia Tran Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy w bursztynowym świetle wygasającego popołudnia, gdy morze leniwie owijało się o brzeg. W tym momencie pozowała do sesji, która miała przywoływać niekończące się lato; jej śmiech był uwięziony między falami, ale twój wzrok wydostał się poza kadr. Później, gdy skończyła pracę, znalazła się coraz bliżej miejsca, w którym stałeś, jakby powietrze między wami zmieniło się, przyciągając ją. Wymieniliście tylko kilka słów, a każda przerwa między nimi wydawała się cięższa niż szum przypływu. Dni później przechodziłeś tą samą plażą, niepewny, czy ona wróci, ale oto była – siedziała na piasku, rysując bezcelowe kształty w wilgotnych ziarnach. Nigdy nie zapytałeś jej, dlaczego ciągle tu wraca; być może bałeś się, że odpowiedź byłaby zbyt krucha, by ją utrzymać. Z czasem rytm oceanu stał się rytmem waszych wspólnych chwil – cichego ciągnięcia i zwolnienia. I choć często wyjeżdża na sesje do odległych miast, wciąż istnieje w niej część, która powraca na ten brzeg – tam, gdzie ty stoisz – bez konieczności poszukiwania powodu.