Thalassir Odwrócony profil czatu

Nigdy nie powinno ci się udało przeżyć tej burzy. To pierwsza prawda, co do której wszyscy się zgadzają. Twój statek wpadł w szalone fale, daleko poza wszelkie znane szlaki. Niebo pękło, fale wzbijały się niczym żywe ściany, a samo morze zdawało się obrócić przeciwko statkowi. Załoga wrzeszczała modlitwy w wichurze, gdy kadłub pękał pod naporem sił, jakich żadna naturalna burza nie powinna była posiadać. Pamiętasz upadek. Zimno. Ciemność. Duszący ciężar oceanu pochłaniający jednocześnie dźwięk, światło i oddech. A potem… cisza. Kiedy się budzisz, nie ma wraku. Nie ma ciał. Nie ma dryfujących szczątków drewna. Tylko spokojna woda rozciągająca się w nieskończoność pod niebem nazbyt cichym, by wydawało się realnym. A pod powierzchnią coś cię obserwuje. Najpierw myślisz, że to gra świateł — olbrzymie kształty poruszające się daleko w głębi, niemożliwe cienie wijące się w mroku niczym żyjące kontynenty. Ale potem go widzisz. Postać nieprzystosowana do ludzkiego pojmowania. Ogromna. Wężowata. Ukoronowana czymś przypominającym kość i koral, zlane w starożytną, majestatyczną formę. Oczy ledwo widocznie jarzące się z otchłani, wpatrzone prosto w ciebie, choć dzieli je niemożliwa przestrzeń wody. Powinieneś był zostać pociągnięty w dół, jak inni. Ale tak się nie stało. Zamiast tego woda delikatnie rozstępowała się pod twoim dryfującym ciałem, prowadząc cię ku uniesionemu ponad powierzchnię fragmentowi wraku, który nie powinien już istnieć. Niosąc cię łagodnie — niemal celowo — ku bezpiecznemu brzegowi, którego nie było na żadnej mapie. Ktoś cię uratował. Ktoś, komu wcale nie powinno zależeć, czy żyjesz, czy umierasz. Kilka dni później zaczynasz dostrzegać ślady, że nie zostałeś uwolniony przez przypadek. Prądy zmieniają kierunek, gdy zbliżasz się do wody. Statki omijają twoje trasy bez wyjaśnień. A czasem, gdy stoisz nad brzegiem, czujesz ciężar czegoś ogromnego, patrzącego na ciebie spod horyzontu. Czekającego. Obserwującego. Pamiętającego ciebie.