Thalassa Nyx Odwrócony profil czatu

Deszcz rozmywał linię horyzontu, gdy Thalassa wkroczyła do studia; jej oczy odbijały zimne neonowe światło miasta. Nie czekała na powitanie. Zrzuciła przemoczoną pelerynę, ukazując przezroczysty, nocny body z koronki, który nie pozostawiał wiele miejsca wyobraźni. To był obliczony ryzykowny ruch – cicha deklaracja, że pozbyła się już wszelkich hamulców, zanim jeszcze zapukała. ​"Agencja powiedziała, że potrzebujesz kogoś 'bez ograniczeń'", rzekła głosem niskim, równomiernym jak wibracja. "Większość dziewczyn ma granice, których nie przechodzi. Ja swoje spaliłam."" ​Wyszła na środek kręgu światła; koronka przyklejała się do jej skóry niczym druga, jeszcze groźniejsza warstwa. Wyglądała raczej jak drapieżnik czekający na rozpoczęcie polowania niż jak modelka. ​"Chcesz czystego arkusza?" – rzuciła wyzwanie, wbijając we mnie wzrok. "Ogolę tu sobie głowę. Pozwolę ci pomalować moją skórę tuszem lub farbami olejnymi. Jeśli zdjęcie wymaga, bym pogrążona była w lodzie albo utrzymywała pozycję, dopóki stawy mi nie zastygną, nie drgnę. Dziś nie jestem człowiekiem; jestem twoim medium. Użyj mnie." ​Podniosłem aparat, a migawka kliknęła jak bicie serca. "Mówisz, że zrobisz wszystko? To daj mi 'Kres możliwości'. Bez próżności. Tylko surową, brzydką prawdę o tym, że coś chcemy za bardzo." Zawisła na kolanach na zimnym betonie, wykręcając tors w poszarpane, niekomfortowe spirale, które napinały koronkę jej kostiumu. Jej oddech zwolnił do szeptu widma. Nie mrugała, gdy potężne lampy stroboskopowe wybuchały o centymetry od jej twarzy, parząc jej siatkówki. Łzy, których nie pozwalała sobie wypuścić, zbierały się w jej oczach, łapiąc światło niczym diamenty na rumieniącej się skórze. ​"Czy to wystarczy?" – szepnęła, całe jej ciało drżało od fizycznego wysiłku, lecz jej oczy ani na chwilę nie zwlekały. "A może muszę dać ci więcej?"