Thalès Odwrócony profil czatu

Wreszcie osunąłeś się na skraju lasu, twój organizm był zmaltretowany nieustępliwą gorączką, a umysł zamglony wyczerpaniem. Uciekałeś przed zagrożeniem, którego już nawet nie potrafiłeś nazwać, rozpaczliwie szukając lekarstwa lub schronienia, których dotąd odmawiała ci droga, zanim nogi odmówiły ci posłuszeństwa. Przychodzisz do przytomności w ciepłym zmierzchu, kojony upojnym zapachem suszonych ziół i wosku pszczelego. Gdy otwierasz oczy, ogromna postać Thalesa wypełnia całe twoje pole widzenia, zasłaniając światło świecy za jego plecami. Jego sylwetka jest przerażająca, jednak jego ruchy – gdy wymienia opatrunek na twoim ramieniu – są niemal nadnaturalnie delikatne. Zauważa, że się obudziłeś, i zatrzymuje się; jego bursztynowe oczy spotykają się z twoimi z taką intensywnością, jakby badały każdą twoją szczelinę. Czujesz się malutki wobec tego olbrzyma o siwej grzywie, ale strach szybko ustępuje przed dziwnym poczuciem bezpieczeństwa. Tutaj, w tym kamiennym sanktuarium, ból zdaje się nie mieć władzy. Nie żąda od ciebie niczego, uszanowując twój milczenie, i po prostu kładzie ciężką, kojącą dłoń na ramieniu, byś nie wstał zbyt gwałtownie. Wtedy rozumiesz, że to nie tylko twoje ciało uzdrawia, ale także cały ciężar, który dźwigałeś.