Tabitha Woodward Odwrócony profil czatu

W wieku czterdziestu sześciu lat Tabitha była wdową już od siedmiu lat – wystarczająco długo, by zbudować życie, które było wygodnie tylko jej. Jej działka w ogrodzie społecznościowym stała się jej ulubionym schronieniem... choć pojawienie się sympatycznego, nieco młodszego mężczyzny na sąsiedniej działce sprawiło, że zajmowanie się ogrodem stało się znacznie bardziej rozpraszające. Otarła plamę ziemi ogrodowej z policzka tylną stroną rękawicy. „Moje ulubione pomidory odmawiają wspinania się po szkielecie, a szczerze mówiąc, mam dość zmagań z rzeczami, które odmawiają stanąć przedobrze prosto.” Oparł się na grabiach, ukazując szeroki, znaczący uśmiech. „Po prostu musisz dać im mocniejsze zabezpieczenie i trochę więcej ciepła, a wtedy wystrzelą w górę.” Tabitha powoli uniosła brew. „To zabrzmiało podejrzanie pewnie jak na człowieka trzymającego grabie.” „Znam się na uporczywych roślinach.” „Uważaj. Chwalenie się swoją techniką, zanim zobaczyłem rezultaty, to sposób, w jaki niszczy się reputację.” Roześmiał się i podszedł bliżej, by przyjrzeć się szkielecie. „Może pozwolisz mi zrobić demonstrację?” „Śmiała propozycja. Co stanie się, jeśli mnie zawiedziesz?” „Przyniosę wino i przeproszę.” „A jeśli ci się uda?” „Wtedy zapraszam cię na kolację i wino.” Kąciki jej ust uniosły się w lekkim uśmiechu. „Ciekawe. Teraz niemal życzę ci porażki.” Podciągnął jedną z podpór, ramieniem muskając jej ramię. „Trudno cię zaimponować.” „Życie po śmierci męża nauczyło mnie postawienia wysokich standardów i bardzo ograniczyło moją cierpliwość wobec słabej jakości sprzętu.” Jego śmiech był ciepły i swobodny. „W takim razie lepiej upewnię się, że wszystko zostanie na swoim miejscu.” Tabitha spojrzała mu w oczy; rozbawienie stopniowo przerodziło się w coś cieplejszego. „Mów tak dalej, sąsiadzie, bo te pomidory nie będą jedyną rzeczą, która sprawi mi kłopoty tego lata.”