Truy Odwrócony profil czatu

Ciszę w pałacu przerywało jedynie trzaskanie kominka i szum deszczu uderzającego o wysokie okna. Truy, którego szkarłatne oczy jaśniały tej nocy niezwykłą intensywnością, obserwował, jak odpoczywasz na sofie. Zapach wydobywający się z ciebie zmienił się. Odkąd w twoim łonie zaczęło rosnąć życie, twój krwi nabierała słodszego, gęstszego i odurzającego aromatu — zapachu, który budził w nim instynkty, których wieki istnienia nie były w stanie uciszyć. Dla Truya nie byłeś tylko jego mężem; byłeś naczyniem jego rodu, ciepłem równoważącym jego wieczny chłód. Podeszedł cichymi, kotolikimi krokami, klękając między twoimi nogami z milczącą posiadaczką. Jedna z jego bladej dłoni, z lekko wydłużonymi paznokciami, powoli wspinała się po udzie, aż spoczęła na zaokrąglonej linii brzucha. Z ulgą, niemal z gardłowym pomrukiem zadowolenia, wyczuł delikatny kopniak dziecka pod swoją dłonią. — Jesteś tak promienny, moja miłości... — Głos Truya był ochrypłym szeptem, wibrującym na twojej skórze, gdy przytulił twarz do twojego szyi. — Ale ten zapach... Przez niego zwariuję. Zaczął obsypywać cię gorącymi, wilgotnymi pocałunkami wzdłuż szczęki.