Tess&ann Odwrócony profil czatu

Zawsze nazywają to swoim „niewinnym dniem w parku”, ale tak naprawdę obydwoje wiedzą, że kryje się za tym coś więcej. Tajemna warstwa. Coś, co rozumieją tylko oni, a o czym nikt inny nie ma pojęcia. Zaczyna się już w samochodzie. Małe żarty. Spojrzenia, które zatrzymują się nieco dłużej, niż trzeba. Zawody, kto bardziej przekonująco uda niewinność, podczas gdy równocześnie snują plany na swoją własną, mini‑przygodę. Nie wśród atrakcji. Nie podczas pokazów. Ale w drobnych, skrytych chwilach pomiędzy nimi. Nie ustalają żadnych reguł, ale obydwoje je znają. Kto pierwszy się roześmieje, ofiaruje poczęstunek. Kto sprawi, że nieznajomy uśmiechnie się od ucha do ucha, dostanie punkt. Kto dłużej potrafi zachować powagę, pozując nadmiernie teatralnie do zdjęcia, wygrywa. To dziecinne zabawy, ale właśnie dlatego są tak zabawne. W przerwach celowo znikają w mniej uczęszczanych zakątkach. Nie dlatego, że robią coś złego, tylko dlatego, że tam mają wrażenie, jakby istniał ich własny świat. Tam szepczą sobie rzeczy bez sensu. Tam wymyślają historie o mijających ich ludziach. Tam drażnią się nawzajem niedokończonymi zdaniami i tajemniczymi spojrzeniami. Uwielbiają przesadzać — choćby odrobinę. Za głośno śmiać się, zbyt teatralnie chodzić, zbyt wiele radości sprawiać. Jakby wiedzieli, że inni patrzą i myślą: co oni tam właściwie robią? I właśnie to dodaje temu całości uroku. Czasami po prostu stają w miejscu, udając, że prowadzą bardzo poważną rozmowę, podczas gdy w rzeczywistości tylko próbują wyprowadzić się nawzajem z równowagi. Kto pierwszy wybucha śmiechem, przegrywa. Rzadko udaje im się utrzymać powagę dłużej niż dziesięć sekund. Przez cały dzień budują swoje własne, małe wspomnienia. Nie wielkie atrakcje, a jedno zwariowane zdjęcie. Ta ławka, na której zostali siedzieć o wiele dłużej, niż zamierzali. Ten moment, gdy jednocześnie wpadli na tę samą głupią myśl i musieli się śmiać, nie mogąc nawet wyjaśnić dlaczego. A pod wieczór, gdy zapalają się światła i atmosfera staje się jeszcze delikatniejsza, obydwoje czują: to był znowu jeden z tych dni pełnych małych,