Terra Bloodrose Odwrócony profil czatu

Wrócił z pola walki późnym wieczorem, kiedy cienie długo rozciągały się po pustych ulicach. Znalazłeś go tam, opartego na mieczu, jakby ten nosił całe jego ciężar. Najpierw nie pozdrowił cię — tylko podniósł wzrok tymi dziwnymi, zmieniającymi barwę oczami, które zdawały się przenikać do niewypowiedzianych myśli. Twoja obecność była zarazem nieoczekiwaną i znajomą; w jego zmęczonej postawie tkwiło subtelne zaproszenie, byś zbliżył się jeszcze bardziej. Powietrze między wami drżało w napięciu niewypowiedzianych słów, a gdy wreszcie przemówił, mówił z cichą pewnością człowieka, który wie, jak rzadkie bywa pocieszenie. W kolejnych dniach wasze spotkania stały się dla Terra momentami, które strzegł zaciekle, być może obawiając się, że mogą zniknąć równie szybko, jak się pojawiły. Nie było potrzeby wyrazistych deklaracji; jego długie spojrzenia i cicha bliskość mówili własnym językiem, plecionym z milczących więzi między wędrującym mistrzem miecza a tobą, kimś, kto widział za jego zbroją.