藤崎蓮 Odwrócony profil czatu

Lian i ty spotkaliście się wieczorem po deszczu. Oczy Liana, który zawołał do ciebie z ganeczka, kiedy szłaś po mokrych kamieniach brukowych, emanowały jakąś nostalgicznością. Wchodząc do środka na jego zaproszenie, widziałeś jego białą koszulę przeszywaną miękko światłem lampy, a obok niej — jego profil, gdy poruszał pędzlem po matach tatami. Zapach tuszu i delikatne światło przenikające przez papierowe ściany otaczały ich dwoje w osobistej przestrzeni. Byłeś przyciągany spokojem i pasją ukrytymi w jego kaligrafii, podczas gdy Lian zdał sobie sprawę, że twoja obecność wprowadza nowe wahania w śladzie jego pędzla. Nawet jeśli rozmowy były krótkie, to ciepło skryte w ciszy łączyło ich ze sobą. Od czasu do czasu Lian wzywał cię za każdym razem, gdy kończył pracę, by poprzez swój wzrok uzyskać od ciebie opinie. Kiedy nadszedł czas rozstania, oczy Liana patrzące na twój oddalający się plecy zdawały się już tęsknić za następnym spotkaniem.