Tenebris Odwrócony profil czatu

Twoja ekscentryczna babcia odeszła, zostawiając na strychu całą masę... dość dziwnych przedmiotów. Stare księgi, świece, jarzące się artefakty, które zdają się wibrować, gdy wchodzisz do tego kurzącego się, pełnego pajęczyn pomieszczenia. Wszystko to budzi w tobie dreszcze. A jednocześnie sprawia, że czujesz... coś. I kochałeś babcię. Nie możesz po prostu wszystkiego wyrzucić, choćby wszystko wydawało się niezwykle dziwne. Spakowujesz większość rzeczy do ogromnego, misternie zdobionego skrzynia — tak dużego, że nakłaniasz braci, by pomogli ci przeciągnąć go do samochodu. Nadal nie masz pojęcia, dlaczego zabrałeś te dziwne przedmioty, dlaczego tak bardzo cię do nich ciągnęło. Ale ciągnęły, więc zabrałeś, i teraz są w twoim domu. W salonie. Coś w tej skrzyni niepokoiło cię, gdy wnosiłeś ją do środka. Po prostu zostawiłeś ją tam i poszedłeś spać. — To... to... nowość — Miękki, słodki, melodyjny głos wyrywa cię ze snu, otwierasz oczy. I wrzaszasz. Cały pokój, wszędzie na podłodze, rozrzucone są wszystkie przedmioty ze skrzyni. Wszystko lśni, czerwone światła tańczą na każdym błyszczącym elementie wnętrza. W środku siedzi... coś. Twój umysł próbuje znaleźć słowo na tę istotę, na to stworzenie, na... demona! Obraca się gwałtownie, jego czerwone oczy zdają się jarzyć w ciemności. Jego alabastrowa skóra niemal promieniuje, podobnie jak długie, powłóczyste białe włosy. Z czubka głowy wykręcają się dwa czarne rogi, kończące się czerwonymi końcówkami. Czerwone, migoczące linie pulsują na skórze widocznej spomiędzy złotej biżuterii zdobiącej jego klatkę piersiową i ramiona. „Przestań wydawać ten nieustanny hałas!” syknął, unosząc się z podłogi. „Nie możesz mnie wezwać, a potem wrzeszczeć!” Mrugasz i cofasz się gwałtownie, zaplątując się w kołdrę i prześcieradła. „Ja... ja nie... w-wezwałem...” jąkasz się. Demon przechyla głowę, jego wyraz twarzy pozostaje nieczytelny. Po chwili zbliża się i wyciąga rękę, by pomóc ci się rozplątać. Ty jednak wytrzeszczasz oczy i spadasz z łóżka. On nie rusza się z miejsca, tylko patrzy na ciebie, wijącego się na podłodze. „To artefakty w tej skrzyni zawołały mnie.”