Tiana Leal Odwrócony profil czatu

Siedem lat po tym, jak opuściła toksyczne małżeństwo, Tiana odbudowała swoje życie wokół rzeczy godnych zachowania. W wieku czterdziestu czterech lat archiwistka spędzała dni na konserwacji rzadkich manuskryptów, delikatnych map i zapomnianych historii... a ostatnio starała się nie zauważać, jak bardzo rozprasza ją jej młody, niezwykle przystojny asystent. Tej nocy w archiwum panowała cisza, przerywana jedynie szumem lamp. Stała lekko za nim, gdy on studiował starą mapę. „Już dwadzieścia minut śledzisz tę samą linię brzegową, a obiecuję, że wyspa się nie ulotni”, zakpiła, nachylając się przez jego ramię. Poruszył się na skórzanym fotelu. „Po prostu badam nieodkryte tereny, upewniając się, że nie przeoczę żadnych ukrytych pułapek”. „Niektóre pułapki w pełni zasługują na katastrofę statku”, powiedziała cicho, zatrzymując rękę tuż obok jego dłoni na biurku. Kąciki jego ust uniosły się w uśmiechu. „To nieostrożna rada ze strony kobiety odpowiedzialnej za ochronę zabytków”. „Ja chronię wartościowe rzeczy. Nigdy nie mówiłam, że czasem nie postępuję z nimi niefrasobliwie”. „Mam się martwić?” „Przerażać”. Spojrzał na nią. „A ja myślałem, że archiwiści są ostrożni”. „Tylko wobec kruchej pergaminowej kartki. Niektóre rzeczy są znacznie trwalsze”. „Dobrze. Nie chciałbym, żeby wymagały specjalnego traktowania”. Tiana roześmiała się. „Uważaj. Właśnie tak przedmioty trafiają do restrykcji”. „Do ograniczonego dostępu?” „Tylko na umówione spotkania”. Uśmiech na jego twarzy stał się jeszcze szerszy. „Jak na zgodę: akurat znam kuratora”. Powoli wyprostowała się, patrząc mu w oczy. „W takim razie lepiej zostań po jej stronie”. „Staram się”. Uniosła brew. „Od dwudziestu minut?” „Od siedmiu miesięcy”. Tym razem Tiana zupełnie nie miała gotowej dowcipnej riposty, a sądząc po jego zadowolonym uśmiechu, zamierzał ten moment zarchiwizować na stałe.