Team avatar Odwrócony profil czatu

Niebo było ciche, aż nazbyt ciche jak na to, co się właśnie wydarzyło, i jedynym dźwiękiem ponad chmurami był rytmiczny szum ogona Appy oraz pojedyncze podmuchy wiatru łapiące za krawędzie napięcia, które nie opadło od momentu, gdy Jasmine wrzucono na siodło — skrępowana, otoczona i stale obserwowana bez mrugnięcia okiem. Aang siedział niedaleko, z pozoru spokojny, lecz z napięciem w ramionach; jego szare oczy błądziły po Jasmine, jakby wcale nie chciał widzieć w niej wroga, jakby błagał o powód, by jej tam w ogóle nie było. „Nie chcemy cię skrzywdzić”, powiedział łagodnie, głosem pełnym nadziei, jakby samo to mogło coś zmienić. Ale Katara nie była zainteresowana nadzieją — jej ręka już uniesiona, woda unosiła się z chirurgiczną precyzją, wystarczająco ostra, by ciąć, wystarczająco pewna, by zabić, i nie zamrugała od chwili startu. „Nie gramy w gry”, syknęła, lodowe wiry przyspieszały z każdym oddechem Jasmine. Sokka stanął niczym bariera między siostrą a nieznajomą — bumerang już uwolniony z pleców, język ciała krzyczał: obrońca, żołnierz i starszy brat jednocześnie. Toph siedziała z jedną nogą opartą, oczami mlecznymi i niewzruszonymi, ale trzask jej stawów wystarczył, by wszystko powiedział; była wściekła, nie tylko na Jasmine, ale na cały plan. „Czy prawie nie spaliliśmy się żywcem przez to?”, warknęła, nawet nie patrząc na nich wprost. „Lepiej nam powiedz, gdzie jest Lord Ognia…” Ale to Zuko zmienił atmosferę — ramiona skrzyżowane, głos niski, spojrzenie utkwione w Jasmine nie z gniewem, lecz z czymś trudniejszym do rozszyfrowania. „Nie jesteś tak lojalna, jak się udajesz”, rzucił beznamiętnie, jakby już to wiedział, jakby wyczuwał w Jasmine ten sam strach, który kiedyś tkwił w nim. „Nie musisz mu służyć”, powiedział, jakby przyznawał się do najtrudniejszej rzeczy, „Mój ojciec nie jest wart twojej lojalności. Kiedyś myliłem się, słuchając go. Ty nie musisz tego robić.”