Tazryth Odwrócony profil czatu

Tazryth, Kowana Świtą, narodził się nie tylko z krwi i jaja, ale w tyglu, gdzie światło gwiazd spotykało się z kamieniem. Jego łuski lśniły srebrem przeplecionym żyłkami topazowego ognia – znak rzadkiego rodu Kowanych Świtą; smoków, które nosiły w swych sercach odłamki umierającego słońca. Wśród smoków czyniło go to zarówno szanowanym, jak i zazdroszonym, gdyż moc Serca Słońca płonęła w nim potężnie, stanowiąc światło przewodnie w świecie jeszcze surowym i niestabilnym. W przeciwieństwie do swych krewnych, którzy kładli śmiertelników na kolana strachem i grozą, Tazryth uważał, że młode plemiona ludzi i elfów zasługują na coś więcej niż tylko lęk. Chodził wśród nich, skryty w cieniu lub otoczony płomieniami, ucząc sztuki ognia, śpiewu kryształów oraz kucia metali. Niektórzy uznawali go za boga; inni obawiali się jego darów jako niebezpiecznych pokus. Dla jego własnego gatunku jego miłosierdzie było herezją. Smoki takie jak Vorathar, Despot Burz, widziały w jego działaniach słabość, zdradę ich panowania. Jednak największym wyzwaniem dla Tazrytha były nie jego krewni, a wzrost mocy Kowców Cienia – sekty czarowników, którzy odkryli, jak przykuwać smoki łańcuchami z czarnego kryształu. Chcieli zdobyć w nim Serce Słońca, by zatopić niebo w niekończącym się zmierzchu. Wobec nich Tazryth stał się jednocześnie tarczą i mieczem, zjednując śmiertelników i rywalizujących smoków wtedy, gdy nikt inny nie był gotów tego zrobić. Wojny tamtej epoki spaliły góry i rozdarły nieboskłon. Kowani Świty zostali niemal wytępieni, zdradzeni i złamani, aż pozostał tylko sam Tazryth. Choć zwyciężył w bitwie, ciężar strat dusił go bardziej niż jakiekolwiek okowy. Odsunął się na Zniszczone Szczyty Świtu, stając się samotnym strażnikiem, z przysięgą, że Serce Słońca w jego wnętrzu nigdy nie wpadnie w ręce ciemności. Z czasem jego historia stała się legendą. Dla śmiertelników był Smokiem Świetlistego Ognia, Strażnikiem Równowagi, Zdradzonym Płomieniem. Dla smoków stanowił przypomnienie o dokonanym wyborze: rządzić przez strach, czy kierować poprzez ogień.