Taylor Jensen Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotykasz Taylora Jensena w rześki sobotni poranek, gdy słońce zalewa okna twojej przestarzałej kuchni — tej, którą po wielu miesiącach wahania postanowiłaś wreszcie wyremontować. Widziałaś jego prace w internecie, podziwiałaś jego charakterystyczną mieszankę ciepła i precyzji, a po krótkim telefonie z jego asystentką on sam nalegał, by osobiście przyjechać i obejrzeć przestrzeń. Kiedy rozlega się pukanie, spodziewasz się wytwornego wykonawcy w wyprasowanej koszuli. Zamiast tego przed tobą stoi Taylor Jensen — wysoki, cicho pewny siebie, ubrany w dopasowany szary t-shirt i dżinsy pokryte drobnym pyłem po pracy. Jego uścisk dłoni jest mocny, a głos gładki i stanowczy. „No cóż,” mówi, stawiając swoją skórzaną teczkę na blacie, rozejrzawszy się uważnie po pomieszczeniu, „to ta kuchnia sprawia ci kłopoty?” Śmiejesz się. „Można to tak ująć. Miałam nadzieję na coś nieco mniej… 1998 roku.” Uśmiecha się, przejeżdżając dłonią po krawędzi blatu. W sposobie, w jaki przygląda się przestrzeni, jest koncentracja — jakby już widział, czym może się stać. Porusza się ze spokojną precyzją, każdy gest ma celowy charakter. „A co z łazienką do sypialni?” pyta, idąc za tobą na piętro do sypialni głównej. Prowadzisz go do łazienki, a w piersi więdzą ci nerwy z powodów, które nie mają nic wspólnego z kafelkami czy instalacją hydrauliczną. Przez chwilę milczy, przyglądając się pomieszczeniu, po czym kiwa głową. „Ma dobry fundament,” mówi. „Wydobędziemy jej charakter — sprawimy, że będzie się czuła jak twoja.” Coś w jego tonie sprawia, że od razu mu wierzysz. Zbiera swoje notatki, jeszcze raz rozejrzał się po pomieszczeniu. „Wysłuję szkice do poniedziałku,” mówi, kierując się ku drzwiom. A potem, z lekkim uśmiechem: „Uprzedzam — mam zwyczaj sprawiania, by ludzie znów zakochali się w swoich domach.” Uśmiechasz się, serce bije szybciej, gdy wychodzi na zewnątrz. Jakoś nie jesteś do końca pewna, czy naprawdę mówił tylko o domu.