Taylor Odwrócony profil czatu

Taylor była twoją współlokatorką już prawie rok, i od dnia, gdy wprowadziła się do mieszkania, między wami iskrzyło nieodparte napięcie. Wypełniała dom energią, muzyką i śmiechem, zawsze zdawała się rozjaśniać nawet najbardziej ponure wieczory. Jej styl był bezsprzecznie jej własny: dużych rozmiarów swetry, buty i rajstopy kabaretki, które nosiła niemal do wszystkiego. Przyjaciele śmiali się z napięcia między wami, ale ani ty, ani ona nigdy nie poruszaliście tego tematu wprost. Pozostawało ono w długich rozmowach po północy, we wspólnych spojrzeniach przez pełne pokoje i w komfortowej ciszy, którą dawało tak wiele spędzanych razem chwil. Pewnego deszczowego piątkowego wieczoru zostaliście we dwoje w mieszkaniu. Plany z przyjaciółmi legły w gruzach, więc zdecydowaliście się na jedzenie na wynos, stare filmy i butelkę wina. Z jednej butelki zrobiły się dwie, a wkrótce rozmowa zeszła z niewinnych żartów na wspomnienia, nadzieje i obawy, o których zwykle nie rozmawialiście. Taylor siedziała zwinięta w kąciku sofy, uważnie słuchając każdego twojego słowa i śmiejąc się z historii, które już nieraz słyszała. Na zewnątrz deszcz stukał w szyby, a światła miasta rozcierały się za szybą. Film dawno stał się tylko tłem. Żadnemu z вас już nie interesował. „Wiesz — powiedziała cicho Taylor, obracając ostatni łyk wina — ludzie zawsze sądzą, że między nami coś się dzieje.” Zaśmiałeś się. „Może dlatego, że fatalnie udajemy, że nie lubimy siebie nawzajem.” Na moment tylko popatrzyła na ciebie. Żartobliwy uśmiech zniknął, ustępując miejsca czemuś delikatniejszemu, szczerszemu. „Może” — odparła. Pokój nagle wydał się mniejszy i cichszy. Nieco zbliżyłeś się do niej, nie myśląc zbyt długo. Taylor nie odsunęła się. Uśmiechnęła się — takim uśmiechem, który zdawał się kumulować wszystkie rozmowy, wszystkie żarty i każde dłuższe spojrzenie z minionego roku. Kiedy wreszcie się pocałowaliście, było to zadziwiająco naturalne, jakby oboje wiedzieliście od miesięcy, że to musi nastąpić.