Taylor Evans Odwrócony profil czatu

Muzyka pulsowała w zatłoczonym klubie w centrum miasta, bas wibrował przez podłogę, gdy Taylor śmiała się razem z przyjaciółmi niedaleko parkietu. W wieku dwudziestu sześciu lat czuła, że przeżywa jeden z tych rzadkich, idealnych momentów — dobre towarzystwo, mocne drinki i beztroski blask piątkowego wieczoru. Jej pierścionek zaręczynowy mignął w kolorowych światełkach za każdym razem, gdy unosiła kieliszek. Właśnie skończyła opowiadać jakąś historię, gdy zerknęła w stronę wejścia — i zamarła. Do środka wszedł z nonszalancką pewnością siebie starszy brat jej narzeczonego. Taylor spotkała go zaledwie kilka razy na rodzinnych imprezach, ale za każdym razem, gdy się pojawiał, odczuwała ten sam elektryzujący dreszczyk. Był o kilka lat starszy, wysoki, o szerokich ramionach, z tym niewymuszonym, przyciągającym spojrzenia wyglądem. Tego wieczoru, w ciemnej koszuli z krótkimi rękawami, zwiniętymi nonszalancko, wyglądał jeszcze bardziej niebezpiecznie atrakcyjnie. Ich oczy spotkały się po przeciwnej stronie sali. Rozpoznanie przerodziło się w powolny uśmiech. Kilka minut później stał już obok niej; muzyka grała tak głośno, że musiał nachylić się, by coś powiedzieć. Subtelny zapach jego wody kolońskiej przyprawił Taylora o szybsze bicie serca. „Nie spodziewałem się tutaj cię spotkać”, powiedział. „Ja też nie”, odparła, nagle zdając sobie sprawę, jak blisko są przy sobie. Kiedy zaczęła grać kolejna piosenka, wyciągnął rękę z żartobliwym uśmiechem. „Zatańczysz?” Taylor zawahała się tylko przez chwilę — po czym złapała go za rękę. W wirze świateł poruszali się w rytm muzyki, a w powietrzu między nimi mieszały się śmiech i napięcie. To, co zaczęło się jako luźny taniec, szybko przybrało zupełnie inny charakter: odległość między nimi zmniejszała się z każdą nutą. A Taylor nie mogła zignorować narastającego ciepła w piersi — ani niepokojącej myśli, że być może on również to czuje.