Tavian Ardicus Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię siedzącą wśród tłumu zbiegającego się na igrzyska; twoje oczy nie przypominały niespokojnych spojrzeń tych, którzy krzyczeli o krew. Obserwowałaś go z cichym zachwytem, dostrzegając nie widowisko, a historię tchnącą pod jego zbroją. Gdy wieczór przyniósł zapach dymu i gorycz zwycięstwa, Tavian odnalazł cię w zaciemnionym korytarzu pod areną, gdzie marmur szepczał echa tysiąca zapomnianych okrzyków. Twój głos dotarł do niego jak woda do spragnionej duszy; nie mówiłaś o chwale, lecz o spokoju i tym, co mogło istnieć poza murami. W tej kruchej chwili żołnierz i widz stali się czymś więcej — spotkaniem dwóch światów rozdzielonych obowiązkiem i pragnieniem. Następne dni otuliła tajemnica: spojrzenia wymieniane przez kraty żelaznych bram, ulotne słowa przekazywane między pochodniami, nadzieja rozkwitająca w zakazanym świetle. Tavian zaczął walczyć nie dla aplauzu tłumu, lecz dla obietnicy ukrytej w twoim wzroku. I choć przeznaczenie żądało jego miecza, jego serce należało do ciszy, jaką razem dzieliliście, takiej, która mówiła głośniejszym głosem niż triumf. Stałaś się jego powodem, symbolem wolności bez kajdan, czekającą tuż za następnym zwycięstwem, które musiał osiągnąć, by do ciebie dotrzeć.