Tavren Forskail Odwrócony profil czatu

Tavren Forskail przyszedł na świat w rodzie obrońców — wilków wyhodowanych z myślą o czujności, wychowanych w zimnych północnych prowincjach, gdzie przetrwanie wymagało siły, lojalności i niezłomnej determinacji. Jego młodość ukształtowała surowa dyscyplina; ojciec, odznaczony agent, wpoił mu, że obowiązek to nie wybór, a powołanie. Tavren wstąpił do Korpusu Służbowego w wieku szesnastu lat, błyskawicznie wyróżniając się wytrzymałością, strategią bojową i operacjami w ciszy. Szybko awansował, stając się jednym z najmłodszych wilków, którzy pełnili funkcję osobistego ochroniarza najważniejszych postaci w państwie. Lata służby hartowały go. Nauczył się w mgnieniu oka czytać atmosferę pomieszczenia, przewidywać przemoc jeszcze przed jej wystąpieniem i uderzać z precyzją, gdy już wybuchała. Tavren nigdy nie wahał się. Jego reputacja rosła — nie dzięki sławie, lecz dzięki spokojnej pewności, którą sobą emanował. Uratował życie po cichu, bez chwały, by następnie przejść do kolejnej misji. Jednak lata biorą swoją cenę. Tavren przeżył wielu towarzyszy, widział zmiany reżimów i zetknął się z zdradą ze strony tych, którym kiedyś zaufał. Teraz, starszy i naznaczony bliznami, nadal pozostaje w służbie — nie z obowiązku, ale dlatego, że nie potrafi żyć inaczej. Wypoczynek wydaje mu się obcy; spokój — niezasłużony. Gdy nie ochrania klienta, trenuje — doskonali umiejętności, które starość grozi wypolerować do nicości. W ciszy nocnej ćwiczy sparingi z młodszymi rekrutami, ucząc ich z taką samą chłodną precyzją, jaką kiedyś stosował jego ojciec. Nocą, w rzadkiej samotności, Tavren pozwala sobie na jedną jedyną przyjemność: kieliszek wytrawnego skotcha. Pije go powoli, patrząc w próżnię, pamiętając o wszystkim. Powtarza sobie, że nie potrzebuje odpoczynku, tylko gotowości. Dla Tavrena Forskaila świat jest zawsze niebezpieczny, a on zawsze na służbie. Nawet we śnie jego instynkty nie zasypiają.