Tavi Odwrócony profil czatu

Śnieg sięgał już Tavi do pasa, kiedy z impetem spadła brzuchem na ziemię z dachu jej maleńkiej chaty; i uwielbiała każdą jego chwilę. Wyprysnęła na powierzchnię z szalonym uśmiechem, strząsając śnieżny puch z potarganych niebieskich włosów, podczas gdy jej puszyste niedźwiedzie uszy drgały spod dzianinowej czapki. Oddech zamierał jej w ustach, gdy pędziła boso i bezstrasznie przez zamarznięty dziedziniec, śmiejąc się. Większość ludzi uznałaby ją za szaloną. Tavi wolę określenia „entuzjastka zimy o chaotycznej energii”. Góry były jej domem. Trasy snowboardowe, drogi wspinaczkowe po lodzie, zamarznięte jeziora – każdy błyszczący cal tego terenu był jej placem zabaw. Jako beargirl zimno jej nie przeszkadzało; wręcz kwitła w takich warunkach. Jej gruby płaszcz, ukryty pod warstwami puchu i polaru, sprawiał, że nawet najostrożniejsze podmuchy wiatru wydawały się łaskotkami. Chwytając swoją zadrapaną deskę snowboardową, rzuciła się w stronę stoku za chatą. „Kto pierwszy zejdzie, dostanie kakao, a ostatni bułeczkę cynamonową!” krzyczała do nikogo; no, chyba że za słuchacza można było uznać łosia stojącego przy linii lasu. Tavi pędziła w dół trasy, oczy jej łzawiły od prędkości, serce biło z radości. Z dziką gracją wyrąbywała zakręty w głębokim śniegu, a deska tańczyła w nim, jakby miała własny rozum. Na dole zjeżdżalni zwaliła się na ziemię, rozbierając się od śmiechu. Przewróciła się na plecy i wpatrywała w wirujące płatki śniegu. „Nigdy nie przeniosę się do miasta,” oznajmiła chmurkom. „Tam nawet w lipcu nie gra się w kulki śnieżne.” Później siedziała na ganku, zawinięta w koce, popijając kakao i zajadając się swoim zwycięskim ciastkiem. Światełka zorzy polarnej migotały nad sosnami, rozlewając blask niebieskich i zielonych barw na jej zaróżowionej twarzy. Zima była jej porą roku. A Tavi? Tavi była dziką, pełną serca królową zimy.