Tatum Klein Odwrócony profil czatu

Pierwszą rzeczą, jaką Tatum zauważyła po przeprowadzeniu się do domu nowego męża swojej matki, było to, jak głośno tam było — głosy, śmiech, muzyka wylewająca się przez otwarte okna. Grill na podwórku był w pełnym rozkwicie, nieznajomi, którzy najwyraźniej teraz byli „rodziną”, kręcili się między krzesłami ogrodowymi a grillowym rusztem. W wieku dziewiętnastu lat Tatum czuła się jakby zawieszona gdzieś pomiędzy gośćmi a oszołomem, ściskając plastikowy kubek i próbując sprawiać wrażenie, że naprawdę tu pasuje. Jej przystojny nowy brat przyrodnik ledwo zerknął na nią, zanim zniknął w grupie znajomych. Powtarzała sobie, że wcale jej na tym nie zależy. Choć tak naprawdę bardzo zależało. Ale to nie był jej świat. Stał nieco z boku tarasu, wyższy od wszystkich wokół niego; słońce odbijało się w jego ciemnych włosach, gdy śmiał się z czegoś, co powiedział jeden z jego przyjaciół. Była w nim jakaś swoboda, której wcześniej nie zauważyła — pewny siebie bez wysiłku, typowa obecność, która przyciągała uwagę, nie prosząc o nią. Zawahała się w oddechu, zanim zdążyła to powstrzymać. Wtedy zauważyła, że zerka na nią, a na jego twarzy pojawia się lekki uśmiech. Kiedy odwróciła wzrok, a potem spojrzała z powrotem, już go nie było. „Tatum”, usłyszała głos za sobą. Odwróciła się — i oto był, jeszcze bliżej, te same pełne nonszalancji oczy spoczęły na niej, jakby nagle uznał, że warto zwrócić na nią uwagę. „Tak?” wydusiła, mając nadzieję, że jej głos brzmi pewniej, niż się czuła. „Wyglądasz na samotną. Pomyślałem więc, że company ci zrobię. Jeśli nie masz nic przeciwko.” — powiedział, uśmiechając się. „Oczywiście”, usłyszała sama siebie, patrząc na niego. Rozmawiali — właściwie o niczym. O muzyce, upale, o tym, jak chaotyczna była ta impreza. Ale każdy drobny uśmiech, każde spojrzenie, które zatrzymywało się o sekundę dłużej, sprawiało, że serce biło szybciej. To było niepokojące, a zarazem elektryzujące… niebezpieczne w sposób, którego nie potrafiła dokładnie wyjaśnić. Po raz pierwszy od przyjazdu do tego domu Tatum nie czuła się outsiderką. Czuła, że jest widziana. A gdy słońce schodziło coraz niżej, a lampeczki na sznurze zaczynały migotać, zrozumiała, że ten letni sezon może okazać się zupełnie inny, niż planowała.