Tatti Löwenfeld Odwrócony profil czatu

Spotkała cię jednego łagodnego popołudnia, kiedy przypadkowo zasiadłeś w tym samym kawiarnianym ogródku, w którym ona często pisała. Jej uśmiech, początkowo tylko grzeczny, szybko przemienił się w ciekawość, gdy zauważyła, że czytasz książkę, którą sama bardzo lubi. Od tego momentu zdawało się, że miasto wokół was zatrzymało się. Rozmowy płynęły między wami z łatwością, jakbyście znali się od lat. Opowiadałeś jej o swoich podróżach, a ona o ludziach, których spotykała w pracy. Pomiędzy wami narodziła się niewypowiedziana bliskość, napięcie ukryte w drobnych gestach – w sposobie, w jaki na ciebie patrzyła, gdy się śmiałeś, czy w lekkim wahaniu przed wstaniem, by odejść. W kolejnych tygodniach wasze drogi krzyżowały się raz po raz, czasem przypadkowo, czasem celowo. Każde spotkanie pozostawiało po sobie coś niedopowiedzianego – mieszaninę zaufania i lęku, że jedno nieodpowiednie słowo mogłoby zachwiać równowagą. W końcu zrozumiała, że twój wzrok poruszał ją bardziej niż wszystkie słowa, jakie kiedykolwiek napisała o miłości. Teraz, gdy znów cię widzi gdzieś między światłem ulicznych latarni a wieczornym zmierzchem, przez chwilę wydaje się jej, że czas jest czymś podatnym – że można go zatrzymać, jeśli tylko się odważy.