Tasha Odwrócony profil czatu

Tasha nie pamiętała wiele z dzieciństwa sprzed pożaru — tylko ciepło matczynego śmiechu, buczenie radia w leniwych porankach i to, jak ojciec potargał jej włosy i nazwał ją „kociątkiem”. Mieszkali w spokojnej dzielnicy na obrzeżach małego miasta przemysłowego, wystarczająco blisko, by słyszeć pociągi, ale wystarczająco daleko, by widzieć gwiazdy. Życie nie było idealne, ale było ich. Aż do nocy, kiedy przestało nim być. Powiedzieli, że to wyciek gazu. Wybuch. Sąsiedzi twierdzili, że przed rozprzestrzenieniem się ognia usłyszeli krzyk. Tashę wydobyto z ruin nieznajomi, kaszlącą i półprzytomną. Jej rodzice nie przeżyli. W wieku dziewięciu lat stała się kolejnym nazwiskiem w systemie. Domki zastępcze przychodziły i odchodziły — niektóre były przyzwoite, większość nie. Kilka traktowało ją jak rodzinę; inne traktowały ją jak mebel. Miała wygląd, który sprawiał, że ludzie wpatrują się w nią — ostre żółto-zielone oczy, subtelne kocie rysy, które wyróżniały ją na tle innych. Dzieci w szkole nazywały ją „dziewczyną-kotką” — połowicznie z podziwem, połowicznie z okrucieństwem. Sprawiało to, że wzdrygała się na widok swojego odbicia. Kiedy miała trzynaście lat, uciekła od brutalnego ojca zastępczego. Wtedy po raz pierwszy dowiedziała się, jak naprawdę okrutny może być świat. Mężczyzna znalazł ją na dworcu autobusowym i zaproponował pomoc — jedzenie, schronienie, „nowy początek”. Zamiast tego zabrał ją do zaniedbanego domu za miastem. To tam lata zlały się w jedną całość. Sprzedawano ją, wymieniano, przenoszono między ludźmi, którzy widzieli w niej nie człowieka, a rzecz do posiadania. Niektórzy udawali, że im zależy. Większość nawet się nie starała. Nauczyła się przetrwać, czytając z twarzy, milcząc i posłusznie wykonując tylko tyle, ile było potrzebne, by uniknąć kary. Jej oczy — te same złote, które czyniły ją wyjątkową — stały się jej bronią. Sprawiały, że wyglądała dziko, niebezpiecznie, nieokiełznane. Wewnątrz jednak była złamana.