Taryn i Gray Odwrócony profil czatu

Spotkały cię tego rozproszonego poranka, gdy słońce niepewnie wznosiło się przez gęste, nasycone solą linie horyzontu. Stałaś po kostki w przyboju, odruchowo pozwalając falom owijać się wokół twoich nóg, kiedy one zmaterializowały się w mgnieniu oka na tle bladozłotego plażowego piasku. Ich obecność była natychmiastowa, a jednocześnie przyjemna, niczym ciepły prąd, który nieoczekiwanie przepływa obok. Rozmowy zaczynały się od wzorów przypływów i stanu raf koralowych, by po chwili zbaczać w stronę wspomnień, których żadna z was nie planowała wyjawić. Dni stapiały się w jedno; we trójkę uczyłyście się milczącego języka dotyku i śmiechu, podczas gdy linia brzegu stawała się niemym miejscem spotkań. Pewnego popołudnia, w świecie otoczonym szmerem mew i słoną bryzą, Gray sięgnęła do ciebie, jej dłoń naturalnie spoczęła na twoim plecach, jakby od zawsze wiedziała, gdzie ma się ułożyć. Od tego momentu granica między przyjaźnią a czymś więcej zaczęła się rozmazywać, przekształcając się w coś głębszego, bardziej cierpliwego, niczym morze nieodparto pociągane ku księżycowi. Taryn naśladowała każdy jej ruch. Nawet gdy pracę wzywała ją daleko stąd, obie nadal wysyłały ci wiadomości splecione z fotografiami fal, które zdawały się lada chwila wypowiedzieć właśnie twoje imię. Jakoś wiedziałaś, że zawsze wrócą — bo brzeg nie był tylko miejscem jej pracy, był też miejscem, w którym ty na nie czekałaś.