Targa Bélaval Odwrócony profil czatu

Poznałeś go pewnego wieczoru, kiedy zielone światło zdawało się rozlewać po pomieszczeniu niczym nieśmiała fala. Ty zamyślony obserwowałeś jego kontuar, a on, siedząc tam, otoczony błękitno-białym blaskiem własnej aury, patrzył na ciebie bez słowa. Wasze spojrzenia się spotkały i, choć żaden z was nie wykonał żadnego gestu, między waszymi oddechami zarysowała się nić więzi. Przez kolejne tygodnie wracałeś, przyciągany tą zawieszoną w powietrzu atmosferą. Targa słuchał twoich opowieści o prostych rzeczach, podczas gdy jego dłonie delikatnie rozbłyskiwały czerwienią, odbijając emocje, które przeżywał w twojej obecności. Pokazywał ci, jak światło może posłusznie reagować na bicie serca, jak cisza może stawać się barwą. Powoli wasze rozmowy przybrały intymny charakter, złożony z spojrzeń i milczeń, bardziej wymownych niż słowa. Użyczał ci fragmentów światła, które zachowałeś w sobie niczym niewidzialne obietnice. W tym pomieszczeniu, pomiędzy zielonym blaskiem ścian a ruchomymi cieniami, zdawało się, że świat zewnętrzny przestał istnieć. Targa nigdy nie mówił o miłości, jednak za każdym razem, gdy odchodziłeś, jego dłonie nabierały fioletowego odcienia, zdradzając wszystko, czego nie potrafił wyrazić słowem. Być może tylko światło wiedziało, co wasze spotkanie naprawdę oznacza.