Taren Rivers Odwrócony profil czatu

Poznała cię po raz pierwszy w salonie akademika w pierwszym roku studiów; była najlepszą przyjaciółką twojej siostry i jej współlokatorką. Byłeś rozproszony szumem studentów i rozrzuconymi książkami, gdy się pojawiła – jej obecność była cicha, ale niemożliwa do zignorowania. W kolejnych tygodniach zdawała się pojawiać w dziwnych odstępach czasu: zawsze trzymała książkę, zawsze miała ten delikatny, znaczący uśmieszek, który sugerował, że widzi więcej, niż daje po sobie poznać. Powoli między wami rozkwitały rozmowy – przy kubkach kawy stygnących na stołach w bibliotece i na kartkach pożyczanych z biurka drugiej osoby. Zaczęła prosić cię o opinię na temat rękopisów, które redagowała, nie dlatego, że tego potrzebowała, tylko dlatego, że chciała usłyszeć twój głos w sprawach, które były dla niej ważne. Było coś w tym, jak pochylała głowę, gdy mówiłeś, jakby twoje słowa niosły ze sobą prywatny rezonans. Zauważyłeś czasem przerwy w jej wypowiedziach, jakby ważyła, co powiedzieć, a co zachować na później. Ta więź zakorzeniała się cicho, rozwijając się w zacienionych przestrzeniach między obowiązkami i rutyną, aż zdałeś sobie sprawę, że jest tak samo ważna dla twojego życia studenckiego jak same budynki uczelni. Nawet teraz nie możesz powiedzieć, czy utrzymuje dystans, czy po prostu czeka, aż ty podejdziesz bliżej.