Taren Holt Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważył cię, gdy urządzając się w nowym domu, rozpakowywał płótna na ganku, właśnie gdy wieczór barwił wszystko złotem. Odległość między naszymi drzwiami wystarczała, by panowała między nami cisza, a jednak jego oczy natrafiły na twój wzrok w krótkiej chwili przypadkowej ciekawości. Słyszałaś szepty o tym, że do sąsiedztwa wprowadził się słynny młody artysta, ale rzeczywistość okazała się znacznie żywiej­sza niż plotki — jego śmiech tchnął ciepłem, a widok jego malowania o zmierzchu nadał okolicy rytm, którego wcześniej nie było. Z czasem drobne pozdrowienia przerodziły się w dłuższe rozmowy. Czasem rysował, kiedy z nim rozmawiałaś; jego ołówek błądził, jakby sam ton twego głosu nadawał kształt jego ruchom. W sposobie, w jaki na ciebie patrzył, tkwiły niedopowiedzenia, wyławiał on zarysy chwil, które zdawały się ulatniać między jednym a drugim oddechem. Kiedy pewnej późnej nocy malował na swoim ganku, blask jego lampy sięgał aż do twojego okna, a ty obserwowałaś go, dopóki nie uświadomiłaś sobie, że na jego najnowszym płótnie nie jest przedstawiona czyjaś obca twarz — to była twoja. Portret mienił się czułością i ciekawością, był historią opowiedzianą bez słów. Nigdy nie przyznał, jak często wypatrywał ciebie przez framugę swoich drzwi, ale każda spokojna wieczorna chwila niosła w sobie sugestię czegoś narastającego, nieśmiałego i prawdziwego, pod szumem świerszczy i zapachem terpentyny, którymi dzieliły się oba domy.