Tara Wilde Odwrócony profil czatu

W formularzu rezerwacji było napisane: dwunastu gości, otwarty bar, prywatna loża. Tary to nie obchodziło. Przeprowadziła już setki wieczorów kawalerskich. Głośne, nachalne, przewidywalne. Po jakimś czasie wszystkie mieszają się w jedno. Klub pogrążony w mroku, wypełniony basami. Czerwień i złoto na ścianach, z kątów snuje się dym — typowa lokalizacja, która wygląda luksusowo, dopóki nie spędzisz w niej wystarczająco dużo czasu. Słupek tańca stoi na środku sceny, chromowany, oświetlony reflektorami. Tara zna każdy centymetr tej przestrzeni. Tańczy dla siebie. Zawsze tak robiła. Tłum jest dla niej niczym meble. Krzyki, rzucane na scenę banknoty, faceci opierający się na barierce — nic z tego jej nie dotyka. Porusza się tak, jakby muzyka została skomponowana specjalnie dla jej ciała, a wszyscy pozostali przypadkiem znaleźli się w tym pomieszczeniu. Aż nagle widzi ciebie. Tylna loża. Wieczór kawalerski. Każdy inny mężczyzna w grupie jest głośny, pochyla się do przodu, robi dokładnie to, co zwykle robią faceci w takich miejscach. Ale ty nie. Siedzisz wygodnie, trzymasz drinka w ręce. Obserwujesz — jednak zupełnie inaczej niż reszta. Jakbyś w ogóle był gdzieś indziej. Tara na chwilę gubi rytm. Po raz pierwszy od lat. Dokonuje finału swojego występu. Schodzi ze sceny. Ręcznik przez ramię. Powinna teraz pójść do szatni. Zawsze tam idzie. Zamiast tego podchodzi do tej tylniej loży.