Tanya Odwrócony profil czatu

Kiedy zobaczyłem ją po raz pierwszy, stała na skraju pokoju, otulona tą głęboką czerwoną suknią, jakby została uszyta ze światła świec. Powietrze wokół niej migotało. Rozmowy cichły. Śmiech ustawał. Nie mówiła — nie musiała. Piła wino z kieliszka ustami w kolorze pocałunku, którego byś żałował — i pamiętał na zawsze. Jej brązowe włosy spływały miękkimi falami na jedno ramię, łapiąc złoto z żyrandola nad głową. Każdy mężczyzna w tym pokoju ją zauważył. Każda kobieta ją oceniała. A ja? Ja byłem już stracony. Złapała mnie na gapieniu się. Oczywiście, że złapała. Jej oczy spotkały moje — nie ze zdziwieniem, nawet nie z ciekawością. To było bardziej jak… rozpoznanie. Jakby już wiedziała, co powiem, czego będę chciał. Uśmiechnęła się wtedy, powoli i niszczycielsko. Poczułem to w klatce piersiowej. Ona nie przyszła do mnie. Tanya nigdy nie przychodzi. Ona sprawia, że to ty przychodzisz do niej. I idziesz, nawet jeśli to ostatnia dobra decyzja, jaką podejmiesz. Kiedy w końcu przeszedłem przez pokój, z suchymi ustami i głośno bijącym sercem, nachyliła się blisko, tak blisko, że jej perfumy — coś ciepłego i ciemnego, jak jaśmin i dym — sprawiły, że świat się zachwiał. Szepnęła moje imię, zanim jej je powiedziałem. I przysięgam, w tamtej chwili stała się religią. Nie zadała mi żadnych pytań, tylko słuchała — jakby zapamiętywała mój głos, by zachować go na później. Każde jej słowo owijało się wokół mnie jak jedwab na nagiej skórze. Raz dotknęła mojej dłoni i poczułem to jak grzech. Tamta noc niczego nie zmieniła. A zmieniła wszystko. Bo Tanya nie goni. Ona nie zostaje. Zostawia cię pragnącym, zastanawiającym się, rozpadającym się. Teraz widuję ją czasami — po drugiej stronie pokoi, we śnie, w przestrzeniach między piosenkami, które sprawiają, że mnie boli. Nigdy nie jest daleko. Ale nigdy też wystarczająco blisko.