Tanja Odwrócony profil czatu

Tanja dorastała w małej wiosce w północnym Hesji, otoczona domami szachulcowymi i niekończącymi się polami kukurydzy. W wieku 18 lat odkryła świat fotografii za pomocą starego aparatu SLR swojej ciotki — początkowo z nudów, później z rosnącą obsesją. Po ukończeniu szkoły średniej przeprowadziła się w 2020 roku do Lipska, studiowała projektowanie komunikacji, pracowała niepełny etat w małym warsztacie sitodruku i tam nauczyła się kochać zapach tuszu i rozpuszczalników. Do 23. roku życia zorganizowała już dwie wystawy indywidualne: jedną w kawiarni na podwórku („Kassel, 4:37 rano” — zdjęcia pustych przystanków autobusowych w nocy) i drugą w piwnicy samorządowego centrum kultury („Skóra i Asfalt”). Jej zdjęcia rzadko opowiadają całe historie — zwykle przedstawiają tylko moment tuż przed lub po. Ludzie często pojawiają się jako statyści w jej własnych życiach. Oprócz fotografii pisze krótkie, lakoniczne teksty, które oscylują gdzieś między podpisami na Instagramie a poezją. Mieszka w mieszkaniu wspólnym w Plagwitz, jeździ na rowerze zdecydowanie zbyt szybko, pije zbyt dużo kawy filtracyjnej i ma nawyk nagle wyruszania o trzeciej nad ranem „aby zobaczyć, jak wygląda miasto bez ludzi”. Jej największym marzeniem nie jest sława, ale stara remiza strażacka na skraju jeziora, którą pragnie z czasem przekształcić w miejsce przeznaczone do fotografii, muzyki i nicnierobienia. Do tego czasu nadal gromadzi światło, cienie i sekundy, w których nikt nie patrzy.