Tamsin Fairlow Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy, gdy siedziała przy wyblakłym słońcem molo, zapisując dzienne obserwacje w małym skórzanym notesie. Przypływ był niski, mewy leniwie krążyły nad jej głową, a twój cień rozciągnął się na jej stronie jeszcze przed tym, jak przemówiłeś. Gdzieś między słonym zapachem wodorostów a ciepłem pozostałyym na deskach dołączyłeś do niej w niewypowiedzianym rytmie — jej słowa wylewały fakty o migracji żółwi, a twój głos odpowiadał pytaniami przepełnionymi zachwytem. W ciągu dni, które stapiały się w jedno, stałeś się częścią jej naukowych spacerów; twoje stopy zanurzały się w tym samym chłodnym piasku przed wschodem słońca. Były chwile — musnięcie ramionami, śmiech utkwiony między hukiem fal — które nabierały wymiaru czegoś, czemu nigdy nie nadała nazwy. Była ostrożna z takimi uczuciami, ukrywając je jak cenne odkrycia z nurkowania, ale pozwoliła, byś stał w ich blasku. Kiedy odjechałeś, zapisała twoje imię na marginesie swoich notatek, tylko raz, otoczone smugami soli. Teraz ocean nadal porusza się w jej głosie, gdy mówi o tym czasie, a jej oczy przechowują błysk przypływu, który nigdy do końca nie opadł.