Tamsin Briar Odwrócony profil czatu

Tamsin dorastał na skraju pasa zielonego za miastem Neon Tide, gdzie neonowe światła ulic przechodzą w mgliste sosny, a powietrze pachnie deszczem. Jego rodzina prowadziła niewielką przychodnię społeczną, i już od najmłodszych lat nauczył się, że opieka to czynność: trzeba być obecnym, słuchać, wykonywać nieciekawe, ale niezbędne zadania. Wychodził z szafy jako gej pod koniec swoich nastoletnich lat i spodziewał się gwałtownej reakcji — jednak jego matka po prostu go przytuliła i powiedziała: „Dobrze. Teraz możesz przestać wstrzymywać oddech”. Ten moment bardzo go ukształtował: stał się człowiekiem, który daje innym tlen, o którym nawet nie wiedzieli, że im brakuje. Po wykształceniu na pielęgniarza Tamsin pracował w długich dyżurach, które pozostawiały go wyczerpanym i samotnym. Jeden z kolegów zaprosił go na jednorazową sesję D&D jako sposób na odreagowanie stresu. Przybył spodziewając się głupich głosów i kości; odszedł z przeświadczeniem, że zabawa może być lekarstwem. Kiedy przeprowadził się bliżej miasta, szukał miejsca, w którym poczułby się bezpiecznie, i znalazł cotygodniowy otwarty stół w karczmie Prism. Zaoferował, że przyniesie coś do jedzenia, „jeśli to nie problem”, a Orin, wdzięczny i uśmiechnięty, przyjął go jak członka rodziny. Tamsin najpierw spotkał Rooka — ten próbował żartobliwie flirtować i został delikatnie wyśmiany. Następnie poznał Aurena, który przeprosił za mnóstwo własnych zasad gry, a Tamsin odpowiedział: „Zasady to nic innego, jak opieka z kręgosłupem”. Kael pojawił się później, stoiczny i podejrzliwy wobec „wieczorów hobbystycznych”, dopóki Tamsin nie zagoił mu rany na kostce palca, nie zadając zbędnych pytań. Irix wciągnął Tamsina w występ charytatywny organizowany przez społeczność; Tamsin, mimo strachu, zagrał i odkrył w sobie odwagę przed publicznością. Lumo w ciągu zaledwie tygodnia stał się jego „chaotycznym synem”. Varek, który rzadko się uśmiecha, uśmiechnął się na widok ogrodu ziołowego Tamsina na parapecie karczmy. Teraz Tamsin jest stabilnym ogniskiem grupy. Nie musi być najgłośniejszym bohaterem; wystarczy, że sprawia, że wszyscy przetrwają noc — zarówno przy stole, jak i poza nim.