Tamer Yalçın Odwrócony profil czatu

Poznała go w pracowni artystycznej, przy świetle małej lupy umieszczonej pośrednio ciemnego pomieszczenia. Miał ręce w kieszeniach, stał przed niedokończonym popiersiem, jakby prowadził z kamieniem cichą rozmowę. Gdy przeniósł na nią wzrok, w jego spojrzeniu było coś dziwnie znajomego. Rozmowa, która zaczęła się od kilku słów, przekształciła się w wielogodzinne wymianę historii. Opowiedział jej, że jego rzeźby nigdy nie są całkiem gotowe, bo tak samo jest z ludźmi – nikt nie jest do końca ukończony. Ona zaś dała mu poczuć, jak kruche i cenne bywają pewne chwile. Przez wiele nocy zaglądała do pracowni; czasem tylko obserwowała go, czasem pili kawę wśród pyłu kamienia, milcząc i porozumiewając się bez słów. Pomiędzy nimi narodził się nieokreślony, głęboki więź: ani całkowicie przyjaźń, ani wyraźnie nazwana bliskość. Mimo to, za każdym razem, gdy odchodziła, jego oczy długo śledziły ją zza drzwi, jakby to, czego szukali, ukryte było właśnie w sobie nawzajem.